JezusLiefde.nl

'Ik geef jullie een nieuw gebod dat jullie elkaar liefhebben'

Tag: wijsheid

Vervolgde christenen

Een paar dagen geleden sprak ik een goede vriendin, haar man was bezig om een zendingsreis te gaan maken naar een van de landen in de wereld waar de vervolging van christenen heftig en gevaarlijk is. Een land waar je kop eraf gaat omdat je christen bent. Vooral als je een tot christus bekeerde moslim bent.

Ik keek haar aan en vroeg me hard op af wat de zin was van zijn missie. Waarom naar een ver land gaan om het geloof te verbreiden terwijl we in Nederland in, geestelijk opzicht, behoorlijk de weg aan het kwijt raken zijn.  Bovendien: in Nederland kan je praten over je geloof, je mag evangeliseren, je mag kerken bezoeken er is geen verdrukking. Er is wel veel minder tolerantie ten aanzien van christenen maar dat is niet iets nieuws, dat is een tendens die zich al een aantal jaren aan het aftekenen is. Nederland seculariseert en dat betekent kort gezegd; doe vooral wat je denkt dat goed voor jezelf is en val een ander niet lastig, maar omdat we ook de vrijheid van meningsuiting kennen, mag je de ander wel beledigen, in een hoek zetten, belachelijk maken of marginaliseren. Dat gebeurt met christenen maar ook met andere minderheden zoals homo’s of mensen die anders denken dan mainstream, internet is een dankbaar podium voor lafaards die in het dagelijks leven hun mond niet opendoen maar wel los gaan op allerlei obscure sites. Om moslims loopt men met een grote boog heen omdat men is afgeschrikt door de terreur van IS. Terwijl het met Nederlandse moslims gelukkig nog niet zo’n vaart loopt, die genieten van hun vrijheden in het westen. Waarom zouden ze terug willen naar een land waar ze niet die vrijheden kennen? Natuurlijk zijn er ook uitzonderingen, helaas nemen die toe.

Maar terug naar mijn vriendin. Ik dacht aan mensen die in moslimlanden tot geloof komen en vervolgens keihard vervolgd worden. Het boek I am N (Uitgeverij Jongbloed) gaat daar op in. Verhalen over bekeerde (moslim) christenen in landen waar je leven niet zeker is, worden hierin verteld. Menig bekeerd moslim bekoopt zijn of haar bekering met een afschuwelijke marteldood, familie volgt of men zit jarenlang in gevangenschap. Een christen zal in een moslimland redelijk met rust gelaten worden (dit geldt overigens niet meer voor gebieden waar IS de dienst uitmaakt), al worden sommige rechten wel ontzegd, maar een bekeerde moslim wacht meestal vervolging en de dood omdat je je niet mag bekeren tot een andere godsdienst.

Die lieve mensen die in al hun onschuld Jezus aannemen en er dan misschien niet eens van kunnen ‘genieten’ van de vrijheid die ze in zijn liefde hebben ervaren, de bevrijding van een juk waar ze misschien onder geleefd hebben. Die mensen die in hun onwetendheid Jezus belijden op een manier die de agressor in de kaart speelt, en maakt dat ze geen kans hebben … Het is een grote tragedie. Zowel voor de bekeerling als zijn vervolger, want allebei lijden. De een omdat hij Jezus beleed en de ander omdat hij zonodig het zwaard moest trekken. Dit betekent overigens niet dat vervolgde christenen ‘zielig’ doen, veel mensen dragen hun kruis en accepteren alle mogelijke gevolgen. Hun liefde voor Jezus, sterkt ze. Maar de prijs is groot: sommige families worden uitgemoord of ondergaan ander ondenkbaar groot leed.

Begrijp me niet verkeerd: Jezus verloochenen tegenover een derde is niet de bedoeling, hier waarschuwt Jezus ook voor. Een voorbeeld: ik sta bij de koffie automaat en kom in gesprek met een collega. Die collega vraagt waarom ik een kruisje draag. Als ik zeg: ‘gewoon mode’, dan loochen ik Jezus. Als ik aangeef: ‘omdat ik van Jezus houd, hem volg’. Dan loochen ik hem niet maar getuig ik vrijuit van mijn geloof. Dat wil niet zeggen dat ik dan meteen die collega moet ‘overtuigen’. Die collega komt er misschien zelf ooit achter dat hij zich prettig voelt als hij denkt aan de woorden van Jezus, dat hij zich goed voelt als hij bidt. Als deze collega dan besluit Jezus te volgen, dan is dat een proces wat zich heeft voltrokken in deze mens en misschien was de aanzet wel het gesprek met mij.
Nog een voorbeeld: Als ik op mijn werk vrijuit praat over Jezus en ik krijg daardoor niet een bepaalde promotie, dan is dat ook een aspect wat ik moet accepteren. Maar dit heeft niets met fanatisme te maken of omdat ik mijn punt wilde maken. Dit zegt niets over mij of mijn weg met Jezus maar alles over mensen die besluiten dat ik iets niet krijg vanwege mijn band met Jezus. In het beste geval praat ik vrij weinig over Jezus maar zullen mijn daden getuigen van de liefde en waarheid die ik door hem bewust ben geworden en een verschil maken in mijn leven en dat van anderen. Dat is genoeg.

Terug naar de moslimlanden en de zending. Is er een manier om mensen -in dit geval moslims- in aanraking te brengen met Jezus, zonder dat ze christen hoeven te worden? Ja! Moslims kennen Jezus door de Koran, hij wordt erkent als profeet. Als een moslim dan ook leert en ervaart dat Jezus de liefde van God heeft laten zien, dan zal dit een aanvulling, een belangrijke verrijking zijn van zijn geloof. Het zal misschien een deur openen die hij of zij nog niet kende, maar hij of zij hoeft dan niet zijn eigen geloof meteen af te zweren. Het erkennen van Jezus als liefdesprofeet, kan een moslim al enorm verrijken. Misschien een heel ander beeld geven op zijn ervaring van de liefde van God. Met andere woorden: de moslim wordt rijker in zijn geloof, er komt een verdieping. Als hij of zij alsnog besluit om christen te worden, dan is dit niet omdat dit een keuze was maar omdat dit voor die persoon onvermijdelijk was.

Waarom is dit belangrijk? Om onnodige en bloedige vervolgingen tegen te gaan maar ook om het conflict in de wereld niet aan te wakkeren. Jezus waarschuwt voor vervolging, zeker, dat deed hij ten aanzien van zijn ‘inner circle’ de eerste apostelen. Die stuk voor stuk – op Johannes na – zijn vermoord. Ook na hen, zijn er honderden, duizenden mensen vervolgd. Vaak door onwetendheid en haat. Jezus waarschuwt dan ook nadrukkelijk om geen “parels voor de zwijnen te gooien” om te voorkomen dat een gelovige de vervolging zoekt of op zichzelf afroept. Als iemand dan toch vervolgd wordt, dan is het niet omdat die persoon zo nodig een punt moest maken maar omdat zijn vervolger het niet kon laten.

In het evangelie staat dat men volgelingen van Jezus zal herkennen aan de onderlinge liefde en die liefde kan een magneet zijn voor mensen, waardoor ze misschien de liefde gaan ontdekken van God. Daar hoeven christenen helemaal geen moeite voor te doen, behalve dan zichzelf te zijn en dat is (hopelijk) liefdevol. Dat is de aantrekkingskracht, het niet van deze wereld zijn maar wel betrokken zijn bij de wereld. Ook worden christenen door Jezus opgeroepen te bidden voor vijanden zodat die vijanden, de liefde van God mogen ervaren.

Natuurlijk hoeft zending niet alleen maar negatief te zijn. God heeft een plan met wie hem liefhebben en dat kan dan ook de zending zijn. Er zijn goede dingen gedaan (scholing, ziekenhuizen, behuizing, werk), al dan niet met een ‘dubbele agenda’ van ‘zieltjes winnen’ en zodra dit laatste het geval wordt, dan wordt geloof politiek. Jouw club en mijn club, jouw geloof en mijn geloof. En dat is gevaarlijk, want religie, in de positieve zin van het woord, heeft niets te maken met politiek maar alles met innerlijke verdieping en verrijking. Natuurlijk zijn er veel mensen tot geloof gekomen in zendingsgebieden omdat ze voor het eerst een diepe liefde en acceptatie voelden, dat is heel mooi maar het wordt afschuwelijk als bekering inherent wordt aan vervolging op moorddadige en misdadige wijze. Dat soort martelaarschap heeft iets weerzinwekkends.

Ik hoop van harte dat mensen die zeggen te geloven in Jezus, zich gaan bezinnen op zending en wat voor onnodig leed en verdriet dit ook teweeg kan brengen door afschuwelijke en vooral onnodige vervolgingen, er is veel wijsheid voor nodig om bloedvergieten te voorkomen. Mensen in gevaarlijke zendingsgebieden, die net tot bekering zijn gekomen, zouden moeten worden toegerust om wijs met hun nieuw verworven ‘schat’ om te gaan, en dus niet als een soort kanonnenvlees te gaan fungeren omdat ze in hun enthousiasme of fanatisme, de verkeerde mensen alle reden geven om ze af te slachten. Jezus zegt in het evangelie dat zijn volgelingen geen parels voor de zwijnen mogen gooien, omdat die zeker vertrapt zullen worden.

 

Oude mensen

Er is de nodige consternatie ontstaan over een wetsvoorstel
waar dit ‘horror’ kabinet haast mee lijkt te maken: levensmoede ouderen moeten eruit kunnen stappen, een soort euthanasie op bestelling.

Ik ben geen politiek dier mede om de simpele reden dat Jezus
dit ook niet was en zijn volgelingen ook aanspoort om ‘het koninkrijk van God
te zoeken’ dat is niet een regering of politieke partij. Wat overigens niet wil
zeggen dat gelovigen niet verantwoordelijk zijn voor de wereld. Maar dit hoeft
niet georganiseerd te worden, dat doe je gewoon daar waar je bent. Heeft iemand
honger? Geef ‘m te eten, geen kleding? Geef ‘m een jas. Aandacht nodig? Maak
een praatje met die buurman of vrouw. Heel praktisch, herkenbaar en dichtbij
huis.

Een christen die zich verliest in de politiek, heeft het niet begrepen. Overigens heb ik niets tegen een behoorlijk, landelijk bestuur uiteraard is dit nodig. Maar moet het op deze mannetjes makende en onwaardige manier?
Bestuurders hoor je zo min mogelijk te zien, die moeten gewoon hun werk op de
achtergrond doen, wel transparant natuurlijk.

Maar dan de ouderen die eruit mogen stappen. Gewoon omdat ze
geen zin meer hebben, eenzaam zijn, zich overbodig of niet gezien voelen. Dat
is heel pijnlijk. Het lijkt erop of ‘oud worden’ in deze tijd niet meer mag.
Het wordt gedemoniseerd en gemarginaliseerd. In veel culturen worden de ouderen
op handen gedragen. Er is respect voor de levensjaren die al dan niet
gepaard zijn gegaan met wijsheid. Mensen mogen op hun oude dag genieten van wat er nog is en terugkijken op wat was, vaak worden ouderen nog in huis genomen door hun kinderen als daar ruimte voor is. Sommige oude mensen werken nog tot op hoge leeftijd en er zijn de nodige hoogbejaarde ouderen die alsnog afstuderen of een wezenlijke bijdrage leveren op maatschappelijk gebied.

Oude mensen hebben vaak tijd en geduld voor de mensen om hen heen, vaak heb ik me zeer welkom en geliefd gevoeld bij mijn opa en oma omdat ze altijd de tijd voor me namen. Hun huisje was altijd een oase van rust, dat is van onschatbare waarde voor me geweest.

Oude mensen hoeven zich niet meer zo nodig te bewijzen, maar hebben wel wat te geven: levenservaring, kennis. En als mensen, door een ernstige ziekte gehinderd, die niet meer kunnen delen, dan is het zaak om iemand waardig te laten sterven en dit niet onnodig te bespoedigen. Mensen moeten ook in het reine komen met zichzelf, de naaste en het leven. Dat vraagt tijd en helaas wachten veel mensen daarmee tot het einde, dus nog een reden om iemand de ruimte te gunnen in vrede te sterven.

De andere kant van ‘’dood op bestelling” is dat kwaadwillige familieleden de
oudere kunnen gaan manipuleren waardoor iemand ‘om er maar vanaf te wezen’ er
eerder uitstapt. Al dan niet met achterlating van een erfenis.

Mensen hoeven lichamelijk niet onnodig te lijden, daarvoor zijn genoeg middelen maar dat is iets anders dan het leven – ook om die reden – in eigen handen te nemen. God geeft en God neemt en die gedachte op zich, is al geruststellend en heeft niets te maken met de ‘maakbare’ samenleving waarin we nu leven, maar met de natuurlijke loop van de dingen zoals ze horen te gaan en al eeuwen gaan.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén