Jezus Liefde

'Ik geef jullie een nieuw gebod dat jullie elkaar liefhebben'

Page 2 of 13

Let’s meet up! 02/06/19

Hoi lieve vriendin,

Als vrouw heb je veel verantwoordelijkheden: je werkt of studeert (of beide) hebtal dan niet kinderen, een relatie, of zorg je voor je ouder wordende ouders ofje bent (oppas) oma. Daarnaast doe je misschien vrijwilligerswerk en probeer jeeen luisterend oor te zijn voor wie dat maar wil. Daarbij wil je er vooral fris en fit uit blijven zien en dat alles met een big smile!

Ik vind het leven een uitdagingen het mag best ‘hard’ gaan af en toe. Rust roest en gezapigheid is geen optie … En toch … snakken we naar vrede, vreugde, willen we gezien worden om wie we zijn en niet om wat we doen of alleen om onze looks gewaardeerd worden.

In onze wereld ligt erkenningheel vaak in wat we zijn en niet om wie we zijn. Vaak is er dat kleine clubje intimi die ons echt kennen en waarderen en hoe vaak worden we juist niet teleurgesteld door hen van wie we dachten dat die dat nooit zouden doen, en doen we dat zelf net zo …

Mijn rust ligt in de Heer, in Jezus. Dat is zeker niet altijd zo geweest. In 2000 ben ik gedoopt en ook sinds die tijd heb ik genoeg meegemaakt maar het mooie is: Hij was erbij en droeg mij.

Nu denk je misschien: Wow, ik herken alles in je mail maar niet Jezus, dat is echt niets voor mij … of denk je: Ja, Jezus is ook mijn Heer en verlosser …

Hoe dan ook wil ik je uitnodigen om bij een heerlijke bak koffie, thee, sap en verrukkelijke taart, te delen over de Heer.

Wat ik van je vraag is om een stukje te lezen uit het Nieuwe Testament en dit deze middag te delen, en waarom die tekst belangrijk is voor jouw leven, dit doet iedereen en op die manier bouwen we elkaar op, krijgen we nieuwe inzichten in onszelf, elkaar en hoe de Heer in ons leven aanwezig is. Ben je helemaal niet vertrouwd met de Bijbel dan ben je er gewoon gezellig bij en deel je wat je misschien wel hebt ervaren of mee hebt gekregen over de Heer. Het belangrijkste is dat iedereen gewoon
zichzelf is.

Daarna is er ruimte voor voorbede, heb je een nood of vraag? Dan wordt er voor je gebeden.

Er is ook ruimte voor handoplegging tot genezing van welke ziekte of kwaal dan ook, we leggen het in Zijn handen.

Waarom deze vrouwengroep? Gewoon omdat het leuk is om te delen en vooral om de liefde van de Heer en van elkaar door te geven! Let’s meet up! 😊

Wil je komen? Meld je dan s.v.p.
wel op tijd aan via de mail: info@jezusredt.nl

Tot dan!

“Zie Ik maak alle dingen nieuw!”
Openbaring 21:5 Nieuwe Testament

Vergeving

Een heel belangrijk maar ook moeilijk thema is vergeving. De vergeving die we om niet hebben gekregen door het Kruis waar Jezus onze zonden droeg maar ook het vergeven van anderen waartoe we zelf worden uitgenodigd …. Vergeven kan erg pijn doen vooral als er iets afschuwelijks of pijnlijks in ons leven heeft plaatsgevonden en mensen daar schijnbaar geen moeite mee hadden, maar de genade van God en zijn liefde, trekken ons erdoorheen. Diepe wonden komen tot genezing, soms gebeurt dit meteen, soms heeft het een lange tijd nodig. Vertrouwen op God is belangrijk, hij wil het beste voor zijn kinderen. Hieronder een bijna onvoorstelbaar verhaal over vergeving door Rose Price, een holocaust overlever. Wat een vrouw, wat een geschiedenis. Je kan alleen maar stil worden.

Kracht in het woord

Veel gelovigen gebruiken niet de kracht van het Woord. Natuurlijk zullen veel mensen beamen dat zij zich goed voelen bij het lezen van de Bijbel, dat het opbouwt en nieuwe inzichten geeft. Maar niet iedere gelovige gebruikt het Woord als middel om te proclameren en de beloften die de Heer doet in de Schrift, luid uit te spreken over de situatie waar je in zit.

Ben je ziek? Proclameer hardop Bijbelpassages die gaan over genezing, de beloften die God hierover doet. Jezus zegt dat wie Hem volgen, hetzelfde zullen doen als Hem. Jezus verwacht absoluut niet dat wij passief en lijdelijk het leven ondergaan en trillend als een rietje hopen dat het leven ons welgezind is of als ‘geheim agenten’ in de maatschappij onze plek innemen, timide om onze relatie met Hem te laten zien, te delen, vreugdevol te zijn over onze redding die getuigenis ook met anderen te delen. Er is veel pijn en verdriet onder mensen, menigeen zal snakken naar de Heer als hij wist hoe Hij van hem of haar houdt.

De Heer zegt dat wie Hem verloochent bij mensen, ook door Hem verloochend zal worden bij de Vader … Jezus was en is erg confronterend.

Hij roept ons op Hem te volgen, verantwoordelijkheid te nemen … Te doen wat Hij deed, zoals zieken de handen opleggen en kwade geesten verjagen. Hem navolgen kan soms pijn doen, je zult mogelijk mensen verliezen die niets van Jezus willen weten. Je zult soms alleen staan omdat je integer wil zijn in een situatie waarbij iedereen het tegenovergestelde doet of zegt, maar beter dat dan zonder God leven.

De beloften uit de Schrift zijn niet opeens ‘verjaard’ of niet meer van deze tijd zoals de nodige ‘verlichte’ dominees zelfs willen doen geloven … Een ander uiterste is dat sommige gelovigen Bijbelteksten als een soort toverformule gebruiken en daarmee een situatie als het ware willen ‘bezweren’, ik denk dat het belangrijk is om ons deel te doen in actief geloof en vertrouwen maar te beseffen dat de Heer het laatste woord heeft en niet voor ons karretje gespannen kan worden. Hij voert Zijn plan uit met ons leven.

Wie het Evangelie leest, ervaart wat voor kracht eruit spreekt – sommige mensen genezen alleen al door het lezen van het Woord -, dan weet je dat we met de Levende God te maken hebben. Niet met een papieren God, een theologie maar met het levende Woord.

Deze passage uit het Oude Testament, uit Jesaja 53:3-5 waarin de Messias al wordt aangekondigd (Jezus) en waardoor ook menig Jood toen en nu, erkent dat de Messias al is gekomen en niet nog moet komen … is niet alleen erg ontroerend er spreekt ook een belofte uit. Door deze passage (de tekst is langer maar ik beperk me tot deze verzen) hardop te lezen, proclameer je je geloof in Hem die was, die is en die komen zal en de beloften die ermee gepaard gaan.

Geminacht en gemeden werd Hij door de mensen, man van smarten, met ziekte vertrouwd, een mens die Zijn gezicht oor ons verbergt, door ons geminacht en als niet de moeite waard beschouwd.

Hij heeft onze ziekten op Zich genomen, en onze smarten heeft Hij gedragen; wij echter beschouwden Hem als een geslagene, door God gekastijd en vernederd.

Hij werd doorstoken vanwege onze opstandigheid, vanwege onze zonden werd Hij gebroken. Hij werd gestraft; ons bracht het vrede, en dankzij Zijn striemen is er genezing voor ons.

(Bron: Willibrordvertaling, 2012)

Verklaring

Er is veel ophef ontstaan over een christelijke verklaring opgesteld in Amerika die de unieke band tussen man en vrouw benadrukt en dat dit een door God gegeven feit is. De verklaring is in het Nederlands vertaald en kon op internet ondertekend worden, dit hebben de nodige mensen gedaan.

Homo’s en pro-homo organisaties en media buitelden over elkaar heen om de opstellers van de verklaring te demoniseren en weg te zetten als ‘homohaters’ dan wel ‘lhbt-haters’. De vertalers zijn geschrokken en bezinnen zich, sommige kerken distantiëren zich van deze verklaring.

Ik zelf geloof niet in dit soort verklaringen, de dagelijkse realiteit laat zich niet in een pamflet of manifest vatten.
Ook is het munitie voor mensen die niets of weinig weten over God, de Bijbel, Jezus om weer eens lekker te gaan ‘bashen’ en alles wat buiten het libertijnse dan wel humanistische wereldbeeld valt, te veroordelen. Hoe verdraagzaam is dat? Overigens is men dan bijna respectvol stil als het aankomt op de Islam, terwijl bijna iedere grote godsdienst, kanttekeningen plaatst bij homofilie. Dat is een feit.

Een mens is veel meer dan zijn seksualiteit. Een mens is in eerste instantie een wezen met een ziel, gevoel, emoties, een denkwereld. Om dit te reduceren in hokjes van ‘homo’, ‘hetero’, of welke andere gerichtheid dan ook, is heel kort door de bocht. Het leidt tot stereotypen en karikaturen.

Een homo-gelovige heeft zijn eigen verantwoordelijkheid naar God, moet het zelf uitvogelen hoe hij zich verhoudt tot de Ene. Dat vraagt een open en eerlijke houding. Maar dit geldt ook voor de hetero-gelovige, ook die heeft zijn eigen pad te gaan met God en daarin moet in alle eerlijkheid onderzocht worden: sta ik als mens met al mijn gebreken in goede verhouding tot God en wat laat ik mij gezeggen, gelegen liggen in deze unieke band met de Allerhoogste?

De Heer spreekt tot ons via zijn Woord, via ons geweten, door de Heilige Geest en is dan duidelijk genoeg. Het is aan ieder mens die zegt te geloven, hier zijn conclusies aan te verbinden en verantwoordelijkheid voor te nemen.

Het is jammer dat mensen (bijna) geen mening meer mogen uiten maar meteen de maat wordt genomen. Niemand hoeft het met iemand eens te zijn als dit indruist tegen bepaalde waarden. Zolang dit niet gepaard gaat met haat en polarisatie maar met het zoeken van de nuance, dan is er veel te winnen.

Hopelijk komt er een keer een einde aan de bijna manische wijze waarop mensen gedwongen worden het met alles en iedereen eens te zijn. Zo zit en zat de wereld niet in elkaar.

We kunnen elkaar vinden in het mens-zijn en dan kijken hoe ver we komen.

PS er stond overigens een goed en onderbouwd artikel door Gertjan van Schoonhoven in Elzevier over dit onderwerp zie link:

https://www.elsevierweekblad.nl/opinie/opinie/2019/01/nashvilleverklaring-wat-de-nieuwe-mannenbroeders-van-de-oude-kunnen-leren-666427/

Hemel en hel III

Hierbij het indrukwekkende getuigenis van Paulina, die na een ernstig ongeluk in de hel terecht kwam maar Goddank krijgt haar verbijsterende relaas een wending …

Vervolging

Helaas gebeurt het in de hele wereld, vervolging vanwege het geloof, bijna iedere godsdienst heeft hier in meer of mindere mate mee te maken, christenvervolging neemt nog steeds toe.

In Nederland mag je je gelukkig prijzen dat niemand je op je nek zit, mishandelt, opsluit of doodt omdat je zegt te geloven in Jezus, al is de tolerantie hier soms ook ver te zoeken. Mensen weten steeds minder over wie hij is en hebben daarom ook geen of veel minder begrip. Hierbij een kort relaas van twee Iraanse vrouwen die zijn vervolgd om hun geloof, ze schreven er een aangrijpend boek over.

https://youtube.com/watch?v=ncz0-2bMHDU%3Fcontrols%3D0

Kerstmis

We zitten in het staartje van 2018, de laatste dagen van het jaar zijn tumulteus, gezellig en toch ook weer confronterend. Wat is er in 2018 gebeurd, hoe zal 2019 eruit gaan zien?

Er zijn mensen die alleen thuis zitten en mijmeren over tijden toen het huis nog vol was met leven, vrolijke stemmen, verwachting en hoop. De kinderen zijn uitgewaaierd, misschien naar een ander land of komen niet meer omdat er onmin is…

Er is ontevredenheid in de wereld over lage lonen, hoge onkosten, de rijken worden rijker, de armen hebben nog steeds het nakijken …

Een tsunami op de drempel van het Oude jaar maakt mensen thuisloos, jonge meiden die afgeslacht worden in verlaten bergen uit godsdienstfanatisme, dieren die opgesloten zitten in te kleine hokken omdat ze gebruikt worden voor de buik van de onverzadigbare consument.

Als je je laat leiden door het nieuws en de media dan voel je je een stuk wrakhout wat koersloos dobbert op een onstuimige zee. Waar is houvast, waar is hoop?

De ene vlucht nog een winkel in voor weer een cadeau, de ander haalt nog meer eten in huis om de gezelligheid met familie en vrienden te bezweren. Het moet knus zijn en gezellig, we hebben er recht op.

Er zijn mensen die dapper hun best doen op een Grieks eiland en vluchtelingen voorzien van dekens, tenten en een kop soep. Anderen vissen mensen van straat, voor een warm verblijf in de nachtopvang of gaan langs bij de buurvrouw met een mooie kerstkaart en stol, ze is dan wel alleen, maar ze wordt niet vergeten.

En dan na de donkerste dag, breekt langzaam het licht weer door. De stilte van de duisternis wordt langzaam doorbroken door voorzichtig vogel getjilp, een roos durft zelfs haar kopje te laten zien aan een ingedutte doornstruik, een roodborstje vliegt trots vooruit.

Het licht dat het kerstkind aankondigt, wordt steeds meer zichtbaar. Het kind dat zonder eisen en pretenties de wereld in komt en de hoop symboliseert van nieuw leven, een heel ander leven. Dat maakt het leven niet zinloos en stuurloos maar geeft het richting. Dwars door alle waanzin en turbulentie heen zal het licht en de liefde, de duisternis verdrijven. De verloren ziel heeft een thuis, het licht wenkt. We mogen er naartoe en erin schuilen om weer verlicht en met nieuwe hoop de volgende dag tegemoet te zien. Dat is pas echt kerst!

Onze Jezus

Toen ik voor het eerst in een kerk kwam, dat was in de jaren
negentig, toen verbaasde het mij enorm dat er zo weinig wordt verteld over Jezus
toen hij leefde op aarde.

Ik kreeg veel mooie preken te horen, maar heel vaak werd en
wordt gerefereerd aan de brieven van Paulus (de bekeerde jood, die de eerste
christenen eerst vervolgde en later, door een visioen, zelf Jezus ging volgen.
Paulus heeft Jezus nooit persoonlijk gekend, maar hij is een van de
invloedrijkste verspreiders van het christelijk geloof onder de niet-joden van
zijn tijd).

De brieven van Paulus zijn gericht aan de eerste gemeenten
die ontstonden na de kruisiging en opstanding van Jezus. Het zijn instructies
aan de gemeenten, praktische adviezen voor het dagelijks leven. Er zitten heel mooie en inspirerende brieven bij. Paulus benadrukt dat de (naasten)liefde, de kern is van het christelijk geloof. Dit is overigens in lijn met wat Jezus zelf predikte.

Jezus had zelf ook een, nog steeds actuele, leer toen hij
nog rondging en predikte tijdens zijn leven. Nergens staat dat die leer opeens
niet meer van toepassing is na zijn sterven aan het kruis en Zijn opstanding. Toch
hoor je in veel kerken niet de vaak confronterende woorden van Jezus resoneren
maar wel de woorden van Paulus die meestal gaan over de gekruisigde en opgestane
Jezus. Jezus zelf wordt, opvallend genoeg, niet aan het woord gelaten.

De Bergrede is een van de bekendste toespraken van Jezus die je kunt vinden in
het Matteus evangelie (hoofdstuk 5 en 6). Het zijn uitspraken van Jezus die
heel dicht liggen bij het dagelijks wandelen en volgen van Hem. En die
uitspraken zijn behoorlijk pittig! Niet voor niets verlieten veel volgelingen
Jezus omdat ze zijn leer te confronterend en te veeleisend vonden.

Gelovigen die vooral gericht zijn op Jezus die gekruisigd is
en opgestaan, willen in hem vooral de Verlosser zien. Dit is hij zeker. Maar de
levende Jezus – en hij leeft nog steeds maar nu aan de rechterhand van de Vader
– heeft ook een leer waar je niet omheen kunt. Die leer roept ons op om gezonde, sterke en verantwoordelijke gelovigen te worden. Nergens zegt Jezus dat zijn woorden niet meer van toepassing zullen zijn na zijn kruisgang en opstanding …

Het risico van de fixatie op de gekruisigde en opgestane
Jezus is dat we niet meer naar zijn woorden luisteren die klinken in de eerste
vier boeken van het Nieuwe Testament. Jezus wordt dan alleen maar een schuilplaats, wat hij ook zeker is. Toch legt hij een grote verantwoordelijkheid neer bij wie zeggen hem te geloven en te volgen. Hij noemt zijn volgelingen ‘het zout der aarde’, die een grote impact moeten hebben op de wereld en het koninkrijk van God bekend moeten maken aan de mensen.

Hieronder vind een link naar de Bergrede, stof om over na te denken!

https://bijbel.eo.nl/bijbel/matteus/5

 

Zelfmoord

Ik schrok van de cijfers over zelfmoord van vorig
jaar; 1917 mensen besloten een einde te maken aan hun leven. De regering wil nu meer geld beschikbaar stellen voor de zelfmoordpreventielijn en onderzoek om te achterhalen waarom mensen en ook veel jongeren hiertoe overgaan. Ik denk overigens dat ‘besluiten’ niet het goede woord is. Mensen worden tot zoiets ‘gedreven’, door wanhoop, eenzaamheid, een moment van bewustzijnsvernauwing, een moment van extreme labiliteit. Een ‘normaal’ denkend mens, wil leven.

Een mens die een grote disbalans doormaakt, door een geestesziekte
of andere innerlijke pijn, kan tot dit soort daden komen. ‘Normaal’ is het
nooit en ik zie een tendens in de samenleving dat men over zelfmoord praat als ‘een
keuze’, dat het onvermijdelijk was, dat we het hoofd maar in de schoot moeten
leggen en accepteren dat de betreffende persoon ‘toch niet meer te redden’ was.

Zelfs Maxima, die onlangs haar zuster verloor aan suïcide, beweerde voor de
camera ‘dat ze niet meer te redden was, ze was te ziek’, dit verbijsterde mij zeer. Iedereen is, naar mijn bescheiden mening, te redden, het vraagt alleen heel veel inzet en vertrouwen van de omgeving en de patiënt. En wie gelooft, moet onvoorwaardelijk durven vertrouwen op God. In de Bijbel staan genoeg voorbeelden van mensen die ‘depri’ of somber waren, zoals David, de bejubelde koning die toch ook heel menselijk en beperkt kon zijn in zijn handelen. Als hij het uitriep naar God, in zijn diepste wanhoop, dan kwam die hem te hulp. God laat zijn kinderen niet steunen. Hij is betrokken bij ons, ziet naar ons om.

En dan heb je zo’n stichting Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde, die stervenshulp wil voor mensen die hun leven als ‘voltooid’
beschouwen. Je kunt via die vereniging pillen bestellen als je geen zin meer
hebt om te leven, je pleegt zelf euthanasie als je een bepaald stappenplan hebt
doorlopen en een consulent bevestigt dat het OK is, kan je de pillen gaan innemen.
Je maakt er zelf een einde aan. Vaak betreft dit oudere mensen, die niet verder willen aftakelen maar de marges worden steeds meer verruimd. Als je geen zin meer hebt in je leven, dan kan je sowieso weerklank vinden bij deze stichting om je een handje te helpen. Het ultieme zelfbeschikkingsrecht.

Een oudere buurman liet zich een paar weken geleden euthanaseren,
het was een aardige en nuchtere man. Ik sprak hem regelmatig en hij was de laatste jaren ziek. Van God/Jezus moest hij niets weten, dan keek hij een beetje stuurs weg. Op de dag dat hij heenging, waren wij gelukkig niet in de buurt. Van een andere buurvrouw hoorde ik dat de huisarts naar binnenging, er even
klassieke muziek klonk, toen was het stil en werd hij afgevoerd in een body bag omdat hij zijn lichaam beschikbaar wilde stellen aan de wetenschap. Zijn kinderen stonden voorafgaand aan deze heftige daad, nog een sigaretje met hem te roken. Het duurde allemaal niet langer dan een kwartier.

Euthanasie en zelfmoord wil ik hier niet door elkaar
gebruiken. Het eerste komt vaak voort uit een wanhoopsdaad en het schijnt dat
de meeste mensen impulsief tot die daad overgaan. Het is in de meeste gevallen
allesbehalve een geregisseerd einde terwijl euthanasie dat wel is. Met beide
situaties ben ik dus indirect geconfronteerd geweest: mijn jeugdvriendin met wie ik
lief en leed heb gedeeld, enorm veel lol heb gehad en haar eerste baby in mijn
armen sloot, pleegde zes jaar geleden zelfmoord. Het was een regelrechte
nachtmerrie om dit te vernemen. Ze leek uiterlijk alles voor elkaar te hebben;
goed uitziend, succesvol maar natuurlijk ook met haar eigen sores. Het groeide
haar boven het hoofd, ze werd ‘ziek’ in haar hoofd en liet vier kinderen, een
rouwende man, familie en vrienden achter. Ik denk nog heel vaak aan haar en ben verbijsterd over haar levenseinde, het went nooit omdat het niet klopt.
Dat is geen oordeel over haar of over wie dan ook, maar ik weiger het normaal
te vinden als mensen eruit stappen, op vaak zeer dramatische wijze.

Het lijkt erop alsof we steeds meer de computers worden waar we onszelf dagelijks zo gretig mee bedienen en het contact verliezen met elkaar, als medemens. De eenvoud lijkt weg te sijpelen uit de samenleving, alles wordt gecompliceerd gemaakt. En lijkt te draaien om uiterlijk, succes en geld. Dit schijnt veel mensen wanhopig te maken, vooral jongeren kunnen het niet bijbenen als ze maar ‘mooi en cool’ moeten zijn op sociale media.

Mensen horen te blijven leven, dan gaan ze maar jaren in therapie, als dat
ze helpt, ga kleien, joggen, koffieleuten in een praatgroep, anderen helpen, schijnt ook heel heilzaam te zijn of schreeuw het uit naar God, roep Hem aan, vraag hem je te genezen -wat zeker helpt-. Maar God is in onze maatschappij naar de marge verdrongen, heel veel mensen kennen Hem niet meer of zoeken Hem niet meer, terwijl hij juist de grootste Geneesheer is en dat zullen de mensen die Hem wel weer hebben gevonden, beamen. Ook hiervan heb ik een voorbeeld. In de gemeente van Jan Zijlstra, Wings of Healing, kwam eens een man die ernstig depressief was. Hij wilde naar de genezingsdienst gaan en voor de deur van de gemeente, zelfmoord plegen om aan te tonen dat God volgens hem niet bestond. Daar aangekomen, raakte de liefde van God zijn hart en genas hij van zijn depressie. Hij kwam tot geloof en leeft. Dat zijn getuigenissen waar ik hoop door krijg en die verhalen hoor je veel te weinig in onze mainstream media die alleen maar gefocust lijken op sensatie, dood en verderf.

Misschien erger je je als je dit allemaal leest en denk je: ’Hee wijsneus, wat stel je dan voor als mensen heel veel pijn hebben en niet meer herstellen van een ziekte?’

Ik ben getuige geweest van palliatieve sedatie bij drie naaste familieleden. Dit
wordt toegepast bij mensen die terminaal zijn. De patiënt krijgt geen eten en drinken meer en zakt langzaam weg, als er sprake is van heel erge pijn, dan wordt er soms morfine toegediend. Hoe dan ook, iemand gaat op een natuurlijke wijze heen. Waarom ik hier voorstander van ben, heeft te maken met het feit dat mensen vaak pas aan het einde van hun leven in het reine gaan komen met hun leven. Eigenlijk zou je je hele leven steeds opnieuw een moment moeten nemen om te bezinnen en terug te kijken, maar heel veel mensen doen dit pas in het aanschijn van de dood. In vrede sterven (of je nu wel of niet in de hemel en hel gelooft), is ontzettend belangrijk voor de persoon die heengaat maar ook voor de nabestaanden.

In de gevallen die ik hiervoor besproken heb, heb ik als
nabestaande of indirecte getuige, de enorme impact ervaren die zelfmoord en euthanasie op de nabestaanden hebben. Mijn jeugdvriendin zal ik het nooit verwijten maar ze heeft een enorm gat geslagen met haar daad, de impact op haar gezin en nabestaanden en dus ook op mij, is heel groot geweest. Mensen blijven verslagen achter. De buurman stond veel verder van mij af, maar de periode dat hij naar dit besluit toe leefde en ertoe overging, was voor iedere omstander voelbaar. Het drukte zwaar op de hele omgeving. In het geval van de palliatieve sedatie, had
ik geen naar gevoel bij me, afgezien van het verdriet wat afscheid altijd met zich meebrengt. Het was natuurlijk en er was geen hevige strijd.
Er was sprake van overgave. En iedereen kon rustig afscheid nemen.

Ik ben van mening dat het adagium: Je leeft niet voor jezelf en je sterft niet voor jezelf, altijd van toepassing is. We zijn als mens altijd verbonden met onze omgeving. Ook als we minder valide worden, oud of ziek, dan nog kunnen we een verschil maken in onze omgeving door dat wat we wel kunnen, te doen. Iedereen telt mee, altijd.

Karma… of?

We zijn in India geweest, een prachtig land! Vol tegenstellingen en extremen. Je ziet heel arme mensen op een vuilnisbelt leven en anderen leven in weelde. Er zijn prachtige monumenten en de veelkleurigheid van kleding, voedsel, culturen, lijken allemaal samen te vloeien in India. India is een bakermat waarin alles wat je op de wereld kunt vinden, samenkomt: wijsheid, armoede, schoonheid, een rijke geschiedenis een land waarin alle religies hun weg zoeken en het Hindoeïsme de staatsgodsdienst is.

In India heb ik ook berusting gezien omdat mensen geloven in
de wet van Karma (oorzaak en gevolg), je bent arm geboren, dit komt mogelijk
door een vorig leven waarin jij iets verkeerd hebt gedaan. Dit accepteer je
want het is nu eenmaal zo. Hierdoor blijven heel veel mensen opgesloten in een
leven van armoede, ziekte, afwijzing en honger. Anderen, die puissant rijk zijn, denken op hun manier dat ze het wel heel goed gedaan moeten hebben in vorige levens en dit dus verdiend hebben. Zo leven arm en rijk naast elkaar. Wat niet wil zeggen dat de rijken geen poot uitsteken naar de armen. Maar de cyclus van
reïncarnatie en karma wordt hiermee niet doorbroken.

In het jodendom zie je hetzelfde, in de tijd van Jezus leefden heel veel zieken of marginalen aan de rand van de maatschappij. Volgens de joodse reinheidswetten hadden deze mensen ook geen plek in de maatschappij omdat ze ritueel ‘onrein’ waren. Ze mochten de tempel niet in, melaatsen woonden op eenzame plekken buiten de stad.  Jezus doorbrak dit helemaal en ging juist naar de mensen die door de maatschappij waren uitgekotst zoals hoeren en belastinginners die in dienst stonden van de Romeinen …
Hij herstelde hun menselijke waardigheid door hun uit te nodigen zich te bekeren en een nieuw leven te beginnen. Ook genas hij zieken die al jaren onder een ziekte of kwaal gebukt gingen. Jezus was revolutionair. Een jood die zijn eigen godsdienst durfde te bekritiseren en de joodse traditie afstofte om de liefde van God weer zichtbaar te maken.

In onze westerse maatschappij hoor je mensen ook weleens zeggen: ‘Ik geloof in
karma’, vaak heeft dit te maken dat iemand graag wil zien dat een ander zijn ‘verdiende’ loon krijgt. Je hebt een zak van een baas gehad en je hoopt dat zijn karma is dat hij zelf een keer op zijn bek gaat. Of de buurvrouw die altijd haar muziek een tandje harder zet, haar karma zou moeten zijn dat ze zelf een keer knettergek wordt van lawaai. Hoe dan ook: de wet van karma wordt in ons Westen nogal eens benut om onderhuidse boosheid te ventileren.

In de Bijbel staat ook ‘wat je zaait, zul je oogsten’, met andere woorden: alles wat je doet, heeft gevolgen. Maar dan komt Jezus die spreekt over liefde en vergeving, dat die altijd leading moeten zijn. Geen zoetsappige, wegkijkende liefde maar wel een
liefde die bereid is om het verleden los te laten en verder te gaan, een liefde
die boeien verbreekt, vergeving en goddelijke genezing schenkt. Op die manier
hoeft ‘karma’ ons en anderen niet meer gevangen te houden.

Page 2 of 13

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén