Jezus Liefde

'Ik geef jullie een nieuw gebod dat jullie elkaar liefhebben'

Maand: juli 2018

Onze Jezus

Toen ik voor het eerst in een kerk kwam, dat was in de jaren
negentig, toen verbaasde het mij enorm dat er zo weinig wordt verteld over Jezus
toen hij leefde op aarde.

Ik kreeg veel mooie preken te horen, maar heel vaak werd en
wordt gerefereerd aan de brieven van Paulus (de bekeerde jood, die de eerste
christenen eerst vervolgde en later, door een visioen, zelf Jezus ging volgen.
Paulus heeft Jezus nooit persoonlijk gekend, maar hij is een van de
invloedrijkste verspreiders van het christelijk geloof onder de niet-joden van
zijn tijd).

De brieven van Paulus zijn gericht aan de eerste gemeenten
die ontstonden na de kruisiging en opstanding van Jezus. Het zijn instructies
aan de gemeenten, praktische adviezen voor het dagelijks leven. Er zitten heel mooie en inspirerende brieven bij. Paulus benadrukt dat de (naasten)liefde, de kern is van het christelijk geloof. Dit is overigens in lijn met wat Jezus zelf predikte.

Jezus had zelf ook een, nog steeds actuele, leer toen hij
nog rondging en predikte tijdens zijn leven. Nergens staat dat die leer opeens
niet meer van toepassing is na zijn sterven aan het kruis en Zijn opstanding. Toch
hoor je in veel kerken niet de vaak confronterende woorden van Jezus resoneren
maar wel de woorden van Paulus die meestal gaan over de gekruisigde en opgestane
Jezus. Jezus zelf wordt, opvallend genoeg, niet aan het woord gelaten.

De Bergrede is een van de bekendste toespraken van Jezus die je kunt vinden in
het Matteus evangelie (hoofdstuk 5 en 6). Het zijn uitspraken van Jezus die
heel dicht liggen bij het dagelijks wandelen en volgen van Hem. En die
uitspraken zijn behoorlijk pittig! Niet voor niets verlieten veel volgelingen
Jezus omdat ze zijn leer te confronterend en te veeleisend vonden.

Gelovigen die vooral gericht zijn op Jezus die gekruisigd is
en opgestaan, willen in hem vooral de Verlosser zien. Dit is hij zeker. Maar de
levende Jezus – en hij leeft nog steeds maar nu aan de rechterhand van de Vader
– heeft ook een leer waar je niet omheen kunt. Die leer roept ons op om gezonde, sterke en verantwoordelijke gelovigen te worden. Nergens zegt Jezus dat zijn woorden niet meer van toepassing zullen zijn na zijn kruisgang en opstanding …

Het risico van de fixatie op de gekruisigde en opgestane
Jezus is dat we niet meer naar zijn woorden luisteren die klinken in de eerste
vier boeken van het Nieuwe Testament. Jezus wordt dan alleen maar een schuilplaats, wat hij ook zeker is. Toch legt hij een grote verantwoordelijkheid neer bij wie zeggen hem te geloven en te volgen. Hij noemt zijn volgelingen ‘het zout der aarde’, die een grote impact moeten hebben op de wereld en het koninkrijk van God bekend moeten maken aan de mensen.

Hieronder vind een link naar de Bergrede, stof om over na te denken!

https://bijbel.eo.nl/bijbel/matteus/5

 

Zelfmoord

Ik schrok van de cijfers over zelfmoord van vorig
jaar; 1917 mensen besloten een einde te maken aan hun leven. De regering wil nu meer geld beschikbaar stellen voor de zelfmoordpreventielijn en onderzoek om te achterhalen waarom mensen en ook veel jongeren hiertoe overgaan. Ik denk overigens dat ‘besluiten’ niet het goede woord is. Mensen worden tot zoiets ‘gedreven’, door wanhoop, eenzaamheid, een moment van bewustzijnsvernauwing, een moment van extreme labiliteit. Een ‘normaal’ denkend mens, wil leven.

Een mens die een grote disbalans doormaakt, door een geestesziekte
of andere innerlijke pijn, kan tot dit soort daden komen. ‘Normaal’ is het
nooit en ik zie een tendens in de samenleving dat men over zelfmoord praat als ‘een
keuze’, dat het onvermijdelijk was, dat we het hoofd maar in de schoot moeten
leggen en accepteren dat de betreffende persoon ‘toch niet meer te redden’ was.

Zelfs Maxima, die onlangs haar zuster verloor aan suïcide, beweerde voor de
camera ‘dat ze niet meer te redden was, ze was te ziek’, dit verbijsterde mij zeer. Iedereen is, naar mijn bescheiden mening, te redden, het vraagt alleen heel veel inzet en vertrouwen van de omgeving en de patiënt. En wie gelooft, moet onvoorwaardelijk durven vertrouwen op God. In de Bijbel staan genoeg voorbeelden van mensen die ‘depri’ of somber waren, zoals David, de bejubelde koning die toch ook heel menselijk en beperkt kon zijn in zijn handelen. Als hij het uitriep naar God, in zijn diepste wanhoop, dan kwam die hem te hulp. God laat zijn kinderen niet steunen. Hij is betrokken bij ons, ziet naar ons om.

En dan heb je zo’n stichting Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde, die stervenshulp wil voor mensen die hun leven als ‘voltooid’
beschouwen. Je kunt via die vereniging pillen bestellen als je geen zin meer
hebt om te leven, je pleegt zelf euthanasie als je een bepaald stappenplan hebt
doorlopen en een consulent bevestigt dat het OK is, kan je de pillen gaan innemen.
Je maakt er zelf een einde aan. Vaak betreft dit oudere mensen, die niet verder willen aftakelen maar de marges worden steeds meer verruimd. Als je geen zin meer hebt in je leven, dan kan je sowieso weerklank vinden bij deze stichting om je een handje te helpen. Het ultieme zelfbeschikkingsrecht.

Een oudere buurman liet zich een paar weken geleden euthanaseren,
het was een aardige en nuchtere man. Ik sprak hem regelmatig en hij was de laatste jaren ziek. Van God/Jezus moest hij niets weten, dan keek hij een beetje stuurs weg. Op de dag dat hij heenging, waren wij gelukkig niet in de buurt. Van een andere buurvrouw hoorde ik dat de huisarts naar binnenging, er even
klassieke muziek klonk, toen was het stil en werd hij afgevoerd in een body bag omdat hij zijn lichaam beschikbaar wilde stellen aan de wetenschap. Zijn kinderen stonden voorafgaand aan deze heftige daad, nog een sigaretje met hem te roken. Het duurde allemaal niet langer dan een kwartier.

Euthanasie en zelfmoord wil ik hier niet door elkaar
gebruiken. Het eerste komt vaak voort uit een wanhoopsdaad en het schijnt dat
de meeste mensen impulsief tot die daad overgaan. Het is in de meeste gevallen
allesbehalve een geregisseerd einde terwijl euthanasie dat wel is. Met beide
situaties ben ik dus indirect geconfronteerd geweest: mijn jeugdvriendin met wie ik
lief en leed heb gedeeld, enorm veel lol heb gehad en haar eerste baby in mijn
armen sloot, pleegde zes jaar geleden zelfmoord. Het was een regelrechte
nachtmerrie om dit te vernemen. Ze leek uiterlijk alles voor elkaar te hebben;
goed uitziend, succesvol maar natuurlijk ook met haar eigen sores. Het groeide
haar boven het hoofd, ze werd ‘ziek’ in haar hoofd en liet vier kinderen, een
rouwende man, familie en vrienden achter. Ik denk nog heel vaak aan haar en ben verbijsterd over haar levenseinde, het went nooit omdat het niet klopt.
Dat is geen oordeel over haar of over wie dan ook, maar ik weiger het normaal
te vinden als mensen eruit stappen, op vaak zeer dramatische wijze.

Het lijkt erop alsof we steeds meer de computers worden waar we onszelf dagelijks zo gretig mee bedienen en het contact verliezen met elkaar, als medemens. De eenvoud lijkt weg te sijpelen uit de samenleving, alles wordt gecompliceerd gemaakt. En lijkt te draaien om uiterlijk, succes en geld. Dit schijnt veel mensen wanhopig te maken, vooral jongeren kunnen het niet bijbenen als ze maar ‘mooi en cool’ moeten zijn op sociale media.

Mensen horen te blijven leven, dan gaan ze maar jaren in therapie, als dat
ze helpt, ga kleien, joggen, koffieleuten in een praatgroep, anderen helpen, schijnt ook heel heilzaam te zijn of schreeuw het uit naar God, roep Hem aan, vraag hem je te genezen -wat zeker helpt-. Maar God is in onze maatschappij naar de marge verdrongen, heel veel mensen kennen Hem niet meer of zoeken Hem niet meer, terwijl hij juist de grootste Geneesheer is en dat zullen de mensen die Hem wel weer hebben gevonden, beamen. Ook hiervan heb ik een voorbeeld. In de gemeente van Jan Zijlstra, Wings of Healing, kwam eens een man die ernstig depressief was. Hij wilde naar de genezingsdienst gaan en voor de deur van de gemeente, zelfmoord plegen om aan te tonen dat God volgens hem niet bestond. Daar aangekomen, raakte de liefde van God zijn hart en genas hij van zijn depressie. Hij kwam tot geloof en leeft. Dat zijn getuigenissen waar ik hoop door krijg en die verhalen hoor je veel te weinig in onze mainstream media die alleen maar gefocust lijken op sensatie, dood en verderf.

Misschien erger je je als je dit allemaal leest en denk je: ’Hee wijsneus, wat stel je dan voor als mensen heel veel pijn hebben en niet meer herstellen van een ziekte?’

Ik ben getuige geweest van palliatieve sedatie bij drie naaste familieleden. Dit
wordt toegepast bij mensen die terminaal zijn. De patiënt krijgt geen eten en drinken meer en zakt langzaam weg, als er sprake is van heel erge pijn, dan wordt er soms morfine toegediend. Hoe dan ook, iemand gaat op een natuurlijke wijze heen. Waarom ik hier voorstander van ben, heeft te maken met het feit dat mensen vaak pas aan het einde van hun leven in het reine gaan komen met hun leven. Eigenlijk zou je je hele leven steeds opnieuw een moment moeten nemen om te bezinnen en terug te kijken, maar heel veel mensen doen dit pas in het aanschijn van de dood. In vrede sterven (of je nu wel of niet in de hemel en hel gelooft), is ontzettend belangrijk voor de persoon die heengaat maar ook voor de nabestaanden.

In de gevallen die ik hiervoor besproken heb, heb ik als
nabestaande of indirecte getuige, de enorme impact ervaren die zelfmoord en euthanasie op de nabestaanden hebben. Mijn jeugdvriendin zal ik het nooit verwijten maar ze heeft een enorm gat geslagen met haar daad, de impact op haar gezin en nabestaanden en dus ook op mij, is heel groot geweest. Mensen blijven verslagen achter. De buurman stond veel verder van mij af, maar de periode dat hij naar dit besluit toe leefde en ertoe overging, was voor iedere omstander voelbaar. Het drukte zwaar op de hele omgeving. In het geval van de palliatieve sedatie, had
ik geen naar gevoel bij me, afgezien van het verdriet wat afscheid altijd met zich meebrengt. Het was natuurlijk en er was geen hevige strijd.
Er was sprake van overgave. En iedereen kon rustig afscheid nemen.

Ik ben van mening dat het adagium: Je leeft niet voor jezelf en je sterft niet voor jezelf, altijd van toepassing is. We zijn als mens altijd verbonden met onze omgeving. Ook als we minder valide worden, oud of ziek, dan nog kunnen we een verschil maken in onze omgeving door dat wat we wel kunnen, te doen. Iedereen telt mee, altijd.

Karma… of?

We zijn in India geweest, een prachtig land! Vol tegenstellingen en extremen. Je ziet heel arme mensen op een vuilnisbelt leven en anderen leven in weelde. Er zijn prachtige monumenten en de veelkleurigheid van kleding, voedsel, culturen, lijken allemaal samen te vloeien in India. India is een bakermat waarin alles wat je op de wereld kunt vinden, samenkomt: wijsheid, armoede, schoonheid, een rijke geschiedenis een land waarin alle religies hun weg zoeken en het Hindoeïsme de staatsgodsdienst is.

In India heb ik ook berusting gezien omdat mensen geloven in
de wet van Karma (oorzaak en gevolg), je bent arm geboren, dit komt mogelijk
door een vorig leven waarin jij iets verkeerd hebt gedaan. Dit accepteer je
want het is nu eenmaal zo. Hierdoor blijven heel veel mensen opgesloten in een
leven van armoede, ziekte, afwijzing en honger. Anderen, die puissant rijk zijn, denken op hun manier dat ze het wel heel goed gedaan moeten hebben in vorige levens en dit dus verdiend hebben. Zo leven arm en rijk naast elkaar. Wat niet wil zeggen dat de rijken geen poot uitsteken naar de armen. Maar de cyclus van
reïncarnatie en karma wordt hiermee niet doorbroken.

In het jodendom zie je hetzelfde, in de tijd van Jezus leefden heel veel zieken of marginalen aan de rand van de maatschappij. Volgens de joodse reinheidswetten hadden deze mensen ook geen plek in de maatschappij omdat ze ritueel ‘onrein’ waren. Ze mochten de tempel niet in, melaatsen woonden op eenzame plekken buiten de stad.  Jezus doorbrak dit helemaal en ging juist naar de mensen die door de maatschappij waren uitgekotst zoals hoeren en belastinginners die in dienst stonden van de Romeinen …
Hij herstelde hun menselijke waardigheid door hun uit te nodigen zich te bekeren en een nieuw leven te beginnen. Ook genas hij zieken die al jaren onder een ziekte of kwaal gebukt gingen. Jezus was revolutionair. Een jood die zijn eigen godsdienst durfde te bekritiseren en de joodse traditie afstofte om de liefde van God weer zichtbaar te maken.

In onze westerse maatschappij hoor je mensen ook weleens zeggen: ‘Ik geloof in
karma’, vaak heeft dit te maken dat iemand graag wil zien dat een ander zijn ‘verdiende’ loon krijgt. Je hebt een zak van een baas gehad en je hoopt dat zijn karma is dat hij zelf een keer op zijn bek gaat. Of de buurvrouw die altijd haar muziek een tandje harder zet, haar karma zou moeten zijn dat ze zelf een keer knettergek wordt van lawaai. Hoe dan ook: de wet van karma wordt in ons Westen nogal eens benut om onderhuidse boosheid te ventileren.

In de Bijbel staat ook ‘wat je zaait, zul je oogsten’, met andere woorden: alles wat je doet, heeft gevolgen. Maar dan komt Jezus die spreekt over liefde en vergeving, dat die altijd leading moeten zijn. Geen zoetsappige, wegkijkende liefde maar wel een
liefde die bereid is om het verleden los te laten en verder te gaan, een liefde
die boeien verbreekt, vergeving en goddelijke genezing schenkt. Op die manier
hoeft ‘karma’ ons en anderen niet meer gevangen te houden.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén