Jezus Liefde

'Ik geef jullie een nieuw gebod dat jullie elkaar liefhebben'

Bijeenkomst 12 juni…

Agenda

Waar blijven de vredesduiven?

De oorlog tussen Rusland en Oekraine sleept zich nu ruim twee weken voort.
Wat er gebeurt is ongekend: massa’s mensen die op de vlucht slaan, jonge mannen die onervaren als kanonnenvlees worden ingezet of denken dat de oorlog een ‘game’ is en nietsvermoedend in een fuik stappen van bloedvergieten en haat.

De president van Oekraine wordt als een soort held bewierookt omdat hij mooie volzinnen weet te maken en het moreel van de bevolking blijft opkrikken. Toch schuilt er achter al die goedbedoelende retoriek net zo goed een oorlogsmachine.

Oekraine wil niet loslaten en Rusland zal niet zomaar opgeven. Natuurlijk is dit makkelijk vanuit een comfortabele positie in Nederland te beoordelen maar laten we wel wezen; waar leidt dit toe?

Ik denk aan de mensen – vredesduiven – die hun sporen hebben verdiend in de geschiedenis als het aankomt op vrede en geweldloosheid: Boeddha, symbool van vrede en respect voor alle levende wezens en die en zegt dat haat nooit een einde maakt aan haat,
Jezus die 500 jaar na Boeddha op aarde kwam en oproept tot onderlinge liefde, het keren van de rechterwang en het bidden voor de vijand, Gandhi die India geweldloos losweekte van Groot-Brittanie in de jaren veertig van de vorige eeuw, de nog wel levende Dalai Lama die besloot na een strijd waarbij vele slachtoffers vielen, om zich alleen nog geweldloos te verzetten tegen China. China heeft Tibet opgeslokt en probeert al het Tibetaans erfgoed uit te wissen, maar de Dalai Lama heeft nooit meer opgeroepen tot het opnemen van de wapens of  agressief verzet. Hij is in het Westen verworden tot een symbool van welwillendheid en vrede. Martin Luther King die geweldloos de burgerrechten voor de zwarte bevolking in Amerika afdwong, wat een icoon. Zijn speech I have a dream resoneert nog steeds in menig klaslokaal.

Het is ontroerend om te zien dat heel veel mensen te hulp schieten en Oekrainers in huis nemen, al deze initiatieven zijn mooi en wijzen op onze onderlinge afhankelijkheid en medemenselijkheid. Tegelijk kan het niet waar zijn dat veel mensen toch nog steeds geloven dat oorlog de enige oplossing is.
De geschiedenis leert dat dit alleen maar verliezers oplevert.

Waar blijven de vredesduiven?

Banner, Koptekst, Duif, Vredesduif, Vrede, Symbool

Bron beeld: pixabay, Geralt

War what is it good for?

Dit old school maar toch tijdloze super sterke nummer van Edwin Starr blijft actueel – ook als cover –  want helaas is de oorlog nog steeds een realiteit in onze ‘beschaafde’ wereld.

En de cover …

 

War …

Het roert zich in onze wereld. Er klinkt dreiging vanuit het Oosten, de Beer van Rusland gromt. Menig wereldleider haast zich naar de onderhandelingstafel om de dreiging af te wenden, want niemand wordt er wijzer van als deze situatie escaleert. De gasprijs is al aan het stijgen, what is next?

Oorlog is al zo oud als de mensheid, de meest verschrikkelijke dingen doen mensen elkaar aan met het excuus van vaderlandsliefde, landjepik of het verdedigen van de eigen grenzen.

Natuurlijk zijn er genoeg soldaten die met eer en grote moed naar het front gaan om dictaturen buiten de deur te houden. Menig soldaat keert gebroken terug en wordt nooit meer dezelfde. De verhalen zijn legio als het gaat om verloren generaties zoals de soldaten die vochten in WOI.

Toch heeft oorlog nooit definitief iets opgelost, als er ergens een brand is geblust, laait het op een andere plek weer op. Opvallend is dat het momenteel vooral landen betreft die geen stabiele democratie hebben of gewoonweg onder een dictatoriaal regime vallen.

Mensen die zeggen Jezus te volgen, weten dat hij niet voor oorlog is. Hij roept zelfs op om je rechterwang toe te keren, te bidden voor je vijanden en te vergeven. Toch is Jezus geen ‘watje’, hij confronteert, onderricht en schudt wakker. Maar wel altijd met een doel: dat we ons verzoenen met God, met onszelf en daarom met elkaar.

Zeker God is rechtvaardig, ieder krijgt loon naar werken. Hemel en hel zijn geen abstracte begrippen en zijn er niet om mensen angst aan te jagen maar om ons eraan te herinneren dat wij het zelf zijn die nu al, met elkaar, die hemel en hel creëren. Hoe kan het dan anders zijn als iemand ‘de hel’ heeft gediend door bijvoorbeeld moord, doodslag en bedrog en zonder berouw, sterft? Dan is het waarschijnlijk dat je daar naartoe gaat waar je ook al was toen je nog op aarde rondliep.

Laten we een stukje hemel op aarde brengen en ons niet inlaten met de afschuwelijke realiteit van oorlog, wat een hel is op aarde. Er moet een andere weg zijn van dialoog, van intelligentie, van menselijkheid. Amen.

Veterans Day, Anzac Day, Anzac, Memorial

Foto: Pixabay/Daniel Hadman

Een nieuw begin!

Wat een heerlijk gevoel om opnieuw te mogen beginnen!
Na twee jaar ‘zwaarte’ in de lucht en allerlei corona ’toestanden’, lijkt het einde van de tunnel in zicht.

De crisis heeft veel verborgen leed teweeggebracht. De een heeft een geliefde verloren of is zelf ernstig ziek geweest, de ander heeft van zijn baan of zaak afscheid moeten nemen. Ik denk dat iedereen op de een of andere manier is getroffen door de crisis en het eigen leed voelt vaak het zwaarst. En het is natuurlijk iets heel anders als je aan het graf hebt gestaan van iemand die je liefhebt of dat je een jaartje niet hebt kunnen reizen …

Wat mij zelf op de been heeft gehouden is alles wat nog wel kon: we hebben heerlijk gewandeld en gejogd – wat we overigens al deden – maar we deden dit nog meer en genoten van het feit dat dit nog wel mogelijk was, er gaat niets boven de natuur. Take away was iets meer dan normaal want uit eten was geen optie en wanneer het mogelijk was, waren er wat mensen over de vloer. Het werk en leven gingen gewoon door. De stilte die er soms heerste in de straten van de stad of in Amsterdam was haast magisch, bijna tastbaar. Unieke momenten die misschien niet meer terugkeren.

Ik heb me heel dankbaar gevoeld voor alle online diensten die er werden aangeboden via live stream – naast de aangepaste fysieke diensten -, dan is internet toch wel een heel handig medium. Het is een verademing om prekers te hebben die het evangelie niet mooier maken dan het is en het gewoon nuchter vertellen. Menig keer heb ik naar een van de meest down-to-earth en inspirerende pastors, Stanley Hofwijks geluisterd. Hij moedigde aan maar bleef ook scherp op geloofsafval, het bijltje erbij neergooien en maar meehobbelen met de wereld, Corona heeft sommige gelovigen de kerk uitgedreven toch is dat maar een aspect, het is veel verdrietiger als mensen hun persoonlijke relatie met God loslaten door tegenslag.

Ja, we gaan in ons leven door pijn, dat deed Jezus ook maar wat is het een voorrecht om een Hemelse Vader te hebben, onze Abba die er altijd bij is en ons vasthoudt. Wat een genade die nooit ophoudt en waar we ons niet altijd van bewust zijn …Tegenslag verstoort vaak ons beeld van het leven en als het niet gaat zoals verwacht, dan kan dat echt even slikken zijn en toch hoort dit erbij en zullen we ermee moeten ‘dealen’. Het valt me op dat mensen die veel hebben moeten doorstaan en er goed mee zijn omgegaan er nooit slechter van zijn geworden. Ze zijn alleen maar sterker en ze hebben vaak iets te bieden: empathie en levenservaring.

Count your blessings is iets waartoe we steeds worden uitgedaagd, dat is niet altijd makkelijk maar is er een andere keus?

Vrouw, Meisje, Vrijheid, Vrolijk, Zon

foto: Pixabay: Jill Wellington

Reclame?

Ik ben later tot geloof gekomen, dat heeft zo z’n voordelen: geen traditie waarin je vastgeroest zit of een familie die van je verwacht dat je iedere zondag in de kerk zit.
Natuurlijk zijn er gelovige gezinnen die gelukkig zijn en dat is mooi. Toch heeft het feit dat ik zelf mijn pad naar Jezus heb gevonden, grote voordelen. Het is recht uit het hart en op ervaring gebaseerd en ik ben nooit ‘opgesloten’ geraakt in een kerkelijk verband waar je heel makkelijk in een eigen cocon komt te zitten en alles wat daar ‘buiten’ gebeurt met argusogen kunt gaan bekijken.
Natuurlijk geldt dit ook niet voor alle kerken of gelovigen, er is een groot grijs gebied. Over het algemeen heb ik veel geleerd in de gemeente en ben ik daar ook gedoopt. Als ik in de kerk kom, kan ik me heerlijk thuisvoelen, ik ben dankbaar dat er kerken zijn. Dat mensen in Nederland sowieso hun godsdienst mogen belijden vanuit welke richting dan ook, is niet vanzelfsprekend in de hele wereld.

Wat mijn begrip te boven gaat is dat bepaalde kerken nu in een slecht daglicht komen te staan door anti-vaxxers. Mensen die vanuit geloofsovertuiging geen vaccinatie nemen. Begrijp me niet verkeerd: als God geopenbaard heeft door een visioen, droom of innerlijke stem dat vaccinatie niet nodig is, dan is dat duidelijk maar ik heb niet de indruk dat dit het geval is. En als God niet spreekt, doe je wat voor de hand ligt en gebruik je je gezonde verstand.

Ikzelf heb ook lang vaccinatie (her) overwogen en alles goed onderzocht. Wij zijn zeker niet over een nacht ijs gegaan. Totdat duidelijk werd dat het kiezen tussen twee kwaden (Corona al dan niet met ernstige gevolgen of een vaccinatie waarvan moet blijken of die op lange termijn geen bijwerkingen geeft) de tweede het meest plausibele bleek. Ook toen hebben we nog gewacht totdat het sowieso mogelijk was om te kiezen voor het meest ‘veilige’ vaccin. Niet alleen voor mezelf doe ik dit, maar ook voor kwetsbare familieleden, werk, het vollopen van de IC’s …
Bovendien heb ik vanwege buitenland reizen al de nodige vaccins gehad.

Als uiteindelijk blijkt dat deze vaccinatie toch niet goed is, kan je alsnog ‘nee’ zeggen, maar baseer dat op actuele feiten. Wat nu gebeurt, is schrikbarend: complottheorieen zonder enige basis, fanatisme, projecties op het Bijbelboek Openbaring … Waar is de nuchterheid gebleven?

Een van de kopstukken in Nederland: evangelist Jan Zijlstra is onlangs overleden, hij was niet gevaccineerd – al is dit nooit officieel bevestigd -. Ik kende zijn gedachten hierover niet. De keren dat wij in zijn gemeente zijn geweest, sprak hij zich hier niet over uit. Hij had een bloeiende en gezegende bediening en veel mensen zijn in zijn genezingsdiensten in de naam van Jezus, genezen. Dit zijn krachtige getuigenissen. Het is pijnlijk om te concluderen dat deze man door Corona is geveld. Het was niet nodig geweest!

Dat mensen zich niet willen laten vaccineren is tot daar aan toe, maar dat dit zulke grote gevolgen heeft voor de samenleving, zoals het weer vollopen van de IC’s, neemt die vrijblijvendheid weg. Het wordt dan grimmiger.

Ook vind ik deze ontwikkeling geen ‘reclame’ voor het evangelie. In het sterk geseculariseerde Nederland wordt heel makkelijk geschopt tegen alles wat met geloof of kerk te maken heeft. Daar draagt deze ontwikkeling niet aan bij.

Misschien kunnen gelovigen weer terugkeren naar de eenvoudige basis zoals Jezus onderwees: “Heb uw naaste lief, zoals u uzelf liefheeft.” En: “Men zal u herkennen door de onderlinge liefde.”

Medisch, Injectie, Vaccin, Typografie, Vaccinatie

In memoriam Jan Zijlstra

R.I.P. Jan Zijlstra, je hebt de strijd gestreden en mag nu rusten aan het Vaderhart van God. Je hebt veel gegeven en was een instrument van genezing en een brenger van het Evangelie in de Naam van Jezus. Amen.

Dank voor je grote inspiratie en inzet. Ik zal je herinneren als een man met karakter.

http://www.wingsofhealing.nl/getuigenissen

Jan Zijlstra gebed

Vanochtend las ik het verdrietige bericht dat Jan Zijlstra is opgenomen in het ziekenhuis met Corona.

Dit icoon, deze man uit een stuk heeft voor duizenden mensen gebeden en velen zijn genezen van allerlei (ernstige) ziekten en kwalen. Ook in deze moeilijke tijd, gingen zijn diensten gewoon door.

Ik heb getuige mogen zijn van zijn diepe bewogenheid, zijn directheid en zijn passie voor God en medemens. Daarbij nooit verlegen om een grap of een warm woord.

Wil je voor hem bidden? Hij heeft dit nu nodig! Dat onze gebeden door de genadige God, in Jezus Naam verhoord worden en Jan snel weer op de been is! Amen.


Bron: Facebook, David de Vos

Vergeven?

Ik denk dat een van de grootste uitdagingen ligt in de vraag van Jezus of wij bereid zijn te vergeven. Aan het kruis zei Hij zelf over spottende omstanders:”Vader vergeef hen, ze weten niet wat ze doen.” En dat was ook zo, als mensen hadden geweten dat ze de Messias aan het bespotten waren, dan zouden ze ineengekrompen zijn van schaamte en verdriet.

Het kruis herinnert ons aan zoveel, daar is alles volbracht: onze schuld weggenomen, een nieuw begin geschonken, een schoongewassen bestaan en genezing van ziel en lichaam. Het kan makkelijk vergeten worden of een feit wat opgeslagen wordt als kennis maar wat niet meer leeft. Sta nu even stil: ontroert of raakt het kruis jou nog? Ga je er nog dagelijks naartoe met al je hebben en houden?

Hoe dan ook, vergeven is ook een onderdeel van het Onze Vader wat dagelijks gebeden wordt. We vragen vergeving aan God zodat ook wij mensen die ons iets schuldig zijn, kunnen vergeven. En dat is soms moeilijk. Zeker als het niet om iets kleins gaat maar om wonden die zijn geslagen door woorden of daden en niet zelden door mensen van wie we houden of met wie we een band dachten te hebben.

Ik heb natuurlijk ook dit soort issues en dacht aan mijn ‘vijanden’. Van wie ik toch ook niet helemaal loskom. Want dat is wat niet-vergeven doet: je blijft zelf ook gevangen. Het kan zijn dat ik het wel graag wil, maar ook iets terug verwacht. En dat is niet altijd hoe het gaat. Soms zijn we boos op mensen maar zij weten allang niet meer waarom … of het blijft een herhaling van hetzelfde, een bepaald patroon keert weer terug wat het moeilijk maakt om te vergeven.

Ik dacht hieraan in het diepst van de nacht en realiseerde me dat het me erg dwarszat. Ik vroeg Jezus: Heer, wat moet ik doen?
En drie keer klonk het vanuit in het diepst van mijn wezen: Vergeef, vergeef, vergeef. Op een zachte, heldere en heel duidelijke maar absoluut niet dwingende manier. Zoals een vader of broer die liefdevol advies geeft.

Daar lag ik dan …

En dit herhaalde zich nog een keer toen ik er weer mee op de proppen kwam en nu overdag: Vergeef, vergeef, vergeef. Dat was even slikken, ik had daar helemaal geen zin in! Waren er geen andere opties? Dit vond ik echt moeilijk en ik worstelde ermee en besprak het met mijn hubby. Ik deed het wel want als de Heer zegt dat je iets moet doen, dan heb je weinig in te brengen. Misschien vergeef ik vandaag maar zal ik het morgen weer moeten doen, net zo lang tot de situatie of mensen over wie het gaat, uit mijn system zijn.

God wil dat we vrijheid ervaren en blijdschap in Hem, niet dat we slaaf zijn van het verleden of bedelaars die genoegen nemen met de kruimels. Hij heeft ons uitbundig lief en deelt uit van alles wat we nodig hebben: liefde, bescherming, onverdiende goedheid, genade, geduld, de lijst is lang. De andere kant is: kunnen wij dit ook aan anderen geven, en niet alleen aan de mensen met wie het wel goed zit maar juist aan die mensen die je liever uit de weg gaat. Natuurlijk is het belangrijk dat dit echt is en recht uit het hart, anders wordt het een trucje en iets huichelachtigs. Dus om echt uitbundig lief te hebben en te leven, zullen eerst onze eigen wonden geheeld moeten worden. Dat kost tijd maar we kunnen het ook onnodig rekken door de wonden open te houden en onszelf te rechtvaardigen.

Ik merk dat het goed is voor mij om te vergeven, natuurlijk deed ik het al maar het ging nu om grotere issues. Ik ervaar dat ik groei in mijn geloof, als mens. Niemand wil – als het goed is – dezelfde blijven met dezelfde issues en pijnen of pijntjes uit het verleden. Mensen die dit wel doen raken vaak bitter, ze staan stil.

Ik begreep dat Jezus dit vooral voor mij deed. Hij wil dat ik loskom van het verleden, ook al is het soms nog actueel, zodat ik in het heden, telkens weer, opnieuw kan beginnen. Ik hoef niet bezig te zijn met wie ik vergeef maar dat ik die stap zet.

Misschien zie ik bepaalde mensen nooit meer maar door te vergeven, heb ik losgelaten. Soms denken mensen dat vergeven synoniem is aan ‘het is niet erg wat er is gebeurd’ maar dat is natuurlijk onzin. Er kunnen verschrikkelijke dingen zijn gebeurd, dat veranderd niet en mag ook nooit goedgepraat worden. God is liefde maar ook rechtvaardig en het is goed dat mensen verantwoording moeten dragen voor hun daden. Maar het gaat om het gevangen worden gehouden door een gebeurtenis of door de mensen die dit al dan niet bewust hebben gedaan … Door hen los te laten, laat je jezelf vrij en zij krijgen de kans om ook opnieuw te beginnen. Want wie wil er nu niet een tweede kans?

Vrouw, Lucht, Zonlicht, Armen, Open Armen, Zonnestralen

Foto: Pixabay fotograaf Daniel Reche

Ahawah (God is liefde)

Je kunt ons boek nu ook bestellen via Amazon, Nederland!

https://www.amazon.nl/Ahawah-Nathan-Wennegers/dp/0244623678

 

Page 1 of 16

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén