Blog Interview

Het volgen van Jezus kent volgens mij verschillende fases. In de eerste fase was ik bevangen door de ‘eerste liefde’. Ik wilde iedereen vertellen hoe Jezus mijn hart had geraakt en dat mijn leven daardoor veranderde. Ik ging bij familie en vrienden langs en vertelde over mijn ervaringen. Ik nam bijbeltraktaten mee en bad met mensen. Ik nodigde iedereen uit om naar de gemeente te komen … Natuurlijk waren er vrienden die hier niets van begrepen: Jezus? Bekering? Kerk? Dat kon niet waar zijn … sommige vrienden zag ik dus niet meer.

Helaas heeft het geloof voor velen een negatieve bijklank: een strenge en mogelijk schijnheilige geloofsopvoeding, dragen daar vaak toe bij. Sommige mensen die gelovig zijn opgevoed, ervaren dit als een last, een ‘moeten’. Het geloof hangt dan aan tradities en heeft niets te maken met directe ervaring van de persoon Jezus. De kerk dicteert de wet en dat was het. Het is niet vreemd als je je dan bevrijd voelt wanneer je de kerkdeur voorgoed achter je dichtslaat.

Ik werd niet gehinderd door voorkennis en voelde me geïnspireerd, ik had ook een fijne evangelische gemeente getroffen. Ik ervoer de geest van God als een warme deken waarin ik mocht schuilen. Jezus pelde mij af als een ui en gaf mij het perspectief waardoor ik daadwerkelijk mezelf werd. Ik heb het hier niet over zware trauma’s of een getekend verleden maar ik denk dat ieder mens, al dan niet diep verwond, in zijn leven maskers draagt en muurtjes optrekt. Die muren worden geslecht wanneer je Jezus toelaat, je mag zijn wie je bent, je hoeft je niet beter voor te doen. Hij laat je tot bloei komen en brengt je op je ware, innerlijke bestemming.

In de jaren na mijn bekering en doop, heb ik natuurlijk teleurstellingen te verwerken gekregen ook met medegelovigen – het zijn ook maar mensen - . De rol van de gemeente nam af in mijn leven, ik zocht meer verdieping en wilde het ‘vaste voedsel’. Ik ging begrijpen dat mijn dagelijkse wandel en zoeken van God, de essentie zijn maar ook mijn eigen verantwoordelijkheid. Wanneer je een leuke gemeente kent waar je ervaringen kunt delen met anderen en groeit in geloof, dan is dat zeer waardevol –vooral wanneer je pas bekeerd bent -maar het blijft jouw wandel met Jezus. Niemand anders draagt daar de verantwoordelijkheid voor dan jij. Dat besef heeft ervoor gezorgd dat ik ‘volwassen’ werd in mijn geloof. Nu ga ik door het leven als een gelovige die iedere dag leert, groeit en van het leven geniet. Ik doe dat in vrijheid en hoop dit te kunnen delen met anderen, maar ik besef dat iedereen daarin zijn eigen pad gaat.

Chandra

Geloof doet wonderen

©2005 - 2010 Jezusredt