1 2 3 4 5

Mijn overdenkingen sluit ik af met bijbelteksten die aansluiten op de overdenking.

Overdenking zondag 22 april 2007 door Chandra

Ontkenning

Ontkenning is een beschermingsmechanisme om dat wat niet bij je hoort, uit te sluiten. Of wat je niet bij jezelf wilt zien, te negeren. Ze zag vaak ontkenning: in de geschiedenis 'wij hebben het nooit geweten', in de politiek 'daar komen we nog op terug' en is zoveel andere situaties. Natuurlijk ontkende zij ook wel eens iets. Het belangrijkste voor haar was: is die ontkenning terecht of heeft ontkenning te maken met angst?

Soms slaat ontkenning om in onverdraagzaamheid. Er zijn mannen die bij hoog en bij laag ontkennen dat ze 'homo' zijn en alles wat daar naar neigt, met hoon begroeten. Soms ontaardt het in agressie en wordt er een homofiel in elkaar geramd. Hoeveel van die fanatieke 'ik-ben-geen-homo' mannen is misschien wel homosexueel of heeft die gevoelens wel eens gehad? (wat overigens niet meteen hoeft te betekenen dat iemand dus homo is).  Doordat iemand zich geen raad weet met die gevoelens, is ontkenning veilig. Maar of het de manier is om verder te komen met je leven, is de vraag.

Een andere vorm van ontkenning is iemand 'niet leuk vinden' en er uiteindelijk mee trouwen! Blijkbaar waren de gevoelens van liefde bedekt onder een laagje ontkenning omdat de partner in eerste instantie niet in het plaatje paste of omdat de tijd nog niet rijp was om de gevoelens die er wel waren, te erkennen.

Petrus, een van de geliefde discipelen van Jezus, ontkende dat Jezus bij hem hoorde. Toen Jezus werd gearresteerd en meegevoerd, vluchtten zijn discipelen. Jezus had voorzien dat Petrus zou ontkennen dat hij Hem kende. En zo gebeurde het: Petrus ontkende Jezus te kennen om zijn eigen leven te redden. Toen dit tot hem doordrong, huilde hij bittere tranen. Petrus zou uiteindelijk een van de belangrijkste grondleggers van de eerste christelijke gemeenten worden.

Ontkenning kan heel ver gaan en ons van onze identiteit beroven en dat kan nooit de bedoeling zijn. Daarom is accepteren wat in ons leeft, hoe lelijk het soms ook lijkt, beter dan het te ontkennen. Op die manier kunnen we ernaar kijken en het loslaten.

Bijbelteksten: Marcus 14:28-30, Marcus 14:66-72

 

Overdenking zondag 15 april 2007 door Chandra

Het zesde zintuig

Ze was nieuwsgierig dat gaf ze toe. De KRO (Katholieke Radio Omroep) kwam met een programma over mensen met een zogenaamd 'zesde zintuig'. Deze mensen (een groep van ongeveer tien mannen en vrouwen in de leeftijd van 35 tot 60 jaar) zouden door middel van testen aantonen dat zij begaafd zijn en kunnen 'zien' wat de gewone sterveling ontgaat. Een winnaar zou aan het eind van de reeks programma's overblijven.

De kandidaten werden bijvoorbeeld gedropt op een dierenbegraafplaats (zonder overigens te weten waar ze waren) en een voor een werden ze onderworpen aan de test welke specifieke hond, ligt waar begraven en waardoor is ie gestorven? Het baasje van de hond mocht alleen beamen of de gissingen van de ondervraagden klopten. Dit leidde wel eens tot 'hilarische' situaties. Zo was er een 'ziener' die de in een envelop verpakte foto van de hond betastte en begon over een misdrijf waarbij geweld was gebruikt en daarmee doelde deze 'ziener' dus op een mens en niet op een dier. De innerlijke antenne was blijkbaar niet goed afgestemd ... Ook het graf van de hond werd niet altijd gevonden.

Sommige zieners hadden direct 'beet' en konden heel duidelijk een situatie duidden. De testen varieerden van het interpreteren van een plaats delict (wat soms leidde tot emotionele situaties) tot o.a. het betastten van een persoon met een bepaald 'verleden' door het contact kon de ziener inschatten wat deze persoon had meegemaakt ... Met wisselend succes, sommige kandidaten zaten er helemaal naast, anderen kwamen in de buurt. Aan het einde van het programma kwam degene met de hoogste score naar voren en werd er iemand 'geschrapt', meestal diegene die teveel had gegist en te weinig concrete resultaten had behaald.

Ze dacht na over dit alles. De KRO en mediums ... In de bijbel staat dat we de doden niet mogen raadplegen, maar er staan ook verhalen in van profeten (o.a. Samuel) die heel duidelijk 'zien' wat het volk van Israël te wachten staat. De profeet waarschuwt en geeft aanwijzingen en roept mensen op om weer op God te vertrouwen. Niet altijd met succes, menig profeet werd vermoord.

De 'profeten' die de KRO aan het woord liet, komen over als gevoelige mensen die hun gave positief willen inzetten, God wordt daarbij niet genoemd. Opvallend is dat er vrijwel alleen is uitgegaan van wat zij konden 'zien' in het verleden en ze niet werden 'getest' op het zien in de toekomst (wat misschien ook niet te testen valt in een programma dat een paar maanden duurt). De deelnemers hadden soms verbluffende ingevingen maar opzienbarende resultaten bleven uit. Misschien was de beste gedachte die in het programma werd uitgesproken dat ieder mens beschikt over intuïtie en dat die intuïtie ons gevoeliger maakt voor de dingen die we nog niet weten maar wel kunnen aanvoelen ...

Bijbelteksten: 1 Samuel 9-10, 1 Samuel 28:3-19
 

Overdenking zondag 8 april 2007 door Chandra

Onbepaald door het lot

Er zijn geschiedenissen die meteen boeien. Je meevoeren en door elkaar schudden, je aan het denken zetten. Onbepaald door het lot van schrijver en Nobelprijswinnaar, Imre Kertész is een verhaal over een 15-jarige joodse jongen die vanuit het Boedapest op transport wordt gezet naar Auschwitz-Birkenau en daarna in nog twee concentratiekampen belandt; Buchenwald en Zeig. De jongen is de verteller. Zijn wereldbeeld is onschuldig, ontdekkend en bij vlagen getuigend van simpele wijsheid en inzicht. Zijn observaties zijn pijnlijk omdat hij en zijn medereizigers tijdens hun transport geen notie hebben van wat hun te wachten staat. Iedereen denkt te gaan werken in Duitsland.

De aankomst in Auschwitz is ontluisterend omdat de mensen letterlijk als schapen naar de slachtbank worden vervoerd. Nog steeds in de veronderstelling verkerend dat men te werk wordt gesteld. De jongen vertelt op zo'n eenvoudige en niet dramatische wijze, dat het niet anders kan zijn dat dit uiteindelijk zijn (geestelijke) redding wordt. Zijn beschrijving van medegevangenen en situaties zijn treffend en raken het hart diep. Zelfs in die desolate omgeving zijn niet alle gevoelens afgestompt en wordt er blijk gegeven van liefde en medemenselijkheid.

Het verhaal wordt besloten met de woorden "Iedereen had het over ontberingen en 'gruwelen' maar die kleine gelukservaringen waren het belangrijkste geweest. Ja, als ze me weer van die vragen stelden, zou ik daarover vertellen, over het geluk dat je in een concentratiekamp kunt ervaren."
Een aanrader voor een ieder die denkt dat er geen hoop meer is.

(Uitgeverij Van Gennep Amsterdam, ISBN 90-5515-619-1/NUR 302)
Het verhaal is inmiddels verfilmd en uitgebracht op DVD onder de titel 'Fateless' alleen raad ik het boek als eerste aan.

 

Overdenking zondag 1 april 2007 door Chandra

De heer is mijn herder

De Heer is mijn herder, mij zal niets ontbreken.
2 Hij brengt mij naar groene weiden, laat me rusten
aan het water.
3 Hij geeft mij kracht en leidt me langs veilige
paden, zoals hij beloofd heeft.
4 Al ga ik door een diepdonker dal, ik hoef geen
gevaar te duchten, want u, Heer, bent bij me, uw
staf en uw stok beschermen mij.
5 Heer, u nodigt mij uit aan uw tafel, mijn
tegenstanders moeten het aanzien; u zalft mijn
hoofd met balsem, u vult mijn beker tot de rand.
6 Uw goedheid, uw liefde ervaar ik, mijn leven lang,
in uw huis mag ik wonen, tot in lengte van dagen.

Deze psalm is een van mijn favorieten. Het is de psalm waarin hoop, geloof en doorzettingsvermogen verborgen liggen. Voor mij is de psalm een lofzang gezongen door iemand (men zegt koning David) die het leven kent en er doorheen gegaan is. Iemand die zijn lot heeft geaccepteerd zonder passief te worden en is blijven vertrouwen op God.

Uit de psalm lees ik ook dat het leven geen rechte weg is maar soms een kronkelig pad, dan weer een pad waar je kunt vallen en struikelen. Toch is daar het licht van de Heer en hij richt ons weer op. Zijn hand rust op mijn schouder en duwt mij zachtjes voort, ook al sta ik daar vaak nauwelijks bij stil.

 

Overdenking zondag 25 maart 2007 door Chandra

de gemeente

Ze las het artikel waarin de verschraling van de evangelische gemeente ter sprake kwam. De gemeente die steeds meer gaat lijken op een organisatie met leiders die mild intimiderend zijn en mensen die uit zijn op 'ervaringen' en veel minder op het fundament van de gemeente: Jezus. Ook het binnensijpelen van 'de wereld' en eigenschappen als egoïsme, eigenliefde en egocentrisme zijn niet vreemd in (evangelische) gemeenten.

Ze had het al heel lang zien aankomen en zich gedistantieerd van haar gemeente. Het was pijnlijk noodzakelijk voor haar geweest, anders dreigde ze zichzelf te verliezen in gezapigheid en conformisme dat was geen optie.
Als 'verse' christin was ze vol enthousiasme in de gemeente gedoken en er uiteindelijk teleurgesteld uitgestapt. De liefde van Christus had ze ervaren en die zocht ze in 'zijn' gemeente maar ze kwam een hoop ijdelheid en zelfgenoegzaamheid tegen. Mensen die men aansprak als 'leiders' of mannen van God terwijl het gewoon goedbedoelende ijdeltuiten waren. En waarom waren er zo weinig 'vrouwen van God?'

Dwepers, onzekere nieuwelingen, traditionele gemeenteleden, ze had het allemaal gezien. En één ding gemist: de onvoorwaardelijke en accepterende liefde van Christus bij zijn 'kinderen'. De gemeente als gezin, het was een utopie. Natuurlijk waren er positieve zaken geweest: goede preken, haar doop, mooie en bezielde muziek, genezing en er waren zeker integere christenen. Toch ontbrak de bindende factor en misschien was de gemeente gewoon te groot geweest of haar verwachtingen te hooggespannen.

Een harde kern binnen de gemeente bepaalde de ingeslagen weg en als nieuwkomer voelde ze zich na jaren nog steeds een buitenstaander. Ze mocht mee hobbelen op de deining van ingesleten tradities en een hiërarchie bestuurd door mannen en daarvoor bedankte ze. Ze bevrijdde zichzelf van een juk waar ze niet om had gevraagd of naar had gezocht.

De gemeente lijkt steeds meer op 'de wereld' omdat ze een afspiegeling is van die wereld. Mensen in een gemeente maken ook deel uit van de maatschappij. En wanneer gemeenteleden zich niet serieus afvragen of bijvoorbeeld naar het leger gaan ook maar iets te maken heeft met naastenliefde dan zal de gemeente niet onderscheidend zijn. Als een voorganger zijn mensen oproept te gaan stemmen, dan kan je je afvragen waar een gemeentelid zijn of haar inspiratie uit moet halen: uit zijn of haar relatie met christus of uit het zoveelste politieke kunstje.

De gemeente lijkt op de wereld omdat zij zich niet meer onderscheidt als niet zijnde van deze wereld. Is wereldlijk zijn dan slecht? Nee, maar er is wel een onderscheid tussen werelds zijn en beseffen dat je een deel bent van de wereld.

Bijbelteksten: Matteus 4:8-10, 1 Johannes 2:15

Overdenking zondag 18 maart 2007 door Chandra

Boom

Ze stond vroeg op, een nieuwe werkdag was begonnen. Ze zette thee en hoorde buiten de stemmen van mannen die met elkaar in discussie waren. Ze keek even uit het raam en constateerde dat het waarschijnlijk mensen van de gemeente waren die regelmatig onderhoudswerk verrichten. Opeens klonk een motor en ze herkende het geluid van een zaag. De ochtendrust was nu helemaal verstoord. Ze vroeg zich of waarom er in alle vroegte zoveel onrust werd veroorzaakt. Haar lief was nu ook wakker en ze keken uit het raam. Ze zagen een enorme grijper die zich om 'hun' boom klemde en een van de mannen zaagde wat takken af. Ze constateerden dat de statige boom die zo'n mooi uitzicht bood en in de lente uitsproot tot een prachtige, groene waaier waarin koolmeesjes speelden en eksters vochten, geveld zou worden.

Ze vloog in haar joggingpak en rende naar buiten. Ze sprak een van de mannen, die met de 'slachting' van de boom was begonnen, aan. 'Waarom wordt de boom gekapt?' Hij keek haar een beetje schaapachtig aan: 'Herinrichting'.
Ze voelde zich onmachtig en boos. De boom die jaren beschutting had geboden, wuifde in de wind en niemand in de weg stond, zeeg neer en lag nu ontzield op de grond. Ze hadden hun werk grondig gedaan, als een dief in de nacht, zodat bijna niemand het zou merken. Ze raakte even de stam aan en voelde medelijden. Ze hield van die boom.

Ze beende weg en liet de mannen verbaasd achter, binnengekomen kon ze alleen maar huilen om de boom en de onwetendheid van mensen. 'Herinrichting?' Nog meer parkeerplaatsen voor mensen die nooit genoeg hebben. Ontnuchterd ging ze naar haar werk.

De natuur is kwetsbaar. Ze is er en verzet zich niet. Dat is haar schoonheid. De mens heeft de macht om de natuur te verstoren of met rust te laten en van haar te genieten. Te vaak wordt de natuur, wereldwijd, verstoord vanwege industrie of nieuwe woonplekken. Respect voor de natuur is respect voor ons eigen leven. We hoeven het leven niet uit te buiten.

Bijbeltekst: Genesis 2
 

Overdenking zondag 11 maart 2007 door Chandra

Padden

De zon scheen op de vochtige grasgrond en auto's reden langzaam op de bedauwde weg. Ze ademde de frisse ochtendlucht in en zette haar fiets langs de grasstrook. In de berm stond een witte emmer, verscholen in de grond. Ze liep ernaartoe. Wat was de oogst van deze ochtend? Kon ze wel of niet iets verwachten. De emmer kwam in zicht en de spanning steeg. De emmer was ... leeg. Jammer! Ze had graag een wrattig vriendje aangetroffen die trage pogingen ondernam om de emmerwand te trotseren.

Ze fietste naar de volgende opvangplaats, hier stonden twee emmers strategisch opgesteld: Ze pakte haar tas en liep tactisch op de emmers af. Zou het nu wel ... in de emmers trof ze drie padden aan: twee op elkaar. En padden die op elkaar geklemd zitten, mag je niet scheiden. Dat doet pijn. De padden klommen traag tegen de emmerwand en tuimelden weer terug. Ze leken haar een beetje ongeduldig aan te kijken, kon ze niet effe opschieten? Ze pakte behoedzaam de koude, vormeloos aanvoelende diertjes en deed ze in het zachte tasje. Hup, de weg over en een goeie plek vinden in het gras. De padden vervolgden traag hun weg, haar missie was gestart: nog vijftien emmers te gaan.

Padden zijn superleuke dieren, ze zijn relaxed en volgen net als alle dieren hun natuur.

Bijbelteksten: Genesis 1:31
 

Overdenking zondag 4 maart 2007 door Chandra

Van stof tot stof

Ze was druk in de weer met het schoffelen van het grafperkje. Hier en daar knipte ze wat overhangende takken weg en veegde de stenen schoon. De plek waar de resten van haar geliefden lagen, moest schoon blijven. Het was rustig op de begraafplaats, ze hoorde in de verte het gesnor van een terreinwagentje: op weg om het zoveelste graf te delven of dicht te gooien. Ze had het inmiddels zo vaak gezien. Een graf lag, als het net vers gedolven was, verstopt onder een paar houten planken. Want stel dat je als passant een zijstap maakt: je kiepert drie meter de diepte in. Ook het aanzien van een gedolven graf was miserabel: een zandkuil met hier en daar een wortel die diep in de grond doorgedrongen was. De wanden van een vers gedolven graf werden gestut met ijzeren schotten zodat het niet kon verzakken. Soms werd een kist bijgezet in een graf waar al een kist lag; dan was voorzichtigheid geboden want was de onderliggende kist niet te poreus? Ze vond begraven een verschrikkelijk banaal gegeven. Ze verdroeg moeilijk de gedachte dat ze eigenlijk boven allemaal rottende lijken liep of vergane skeletten met nog een pluk haar eraan vast ... Ze focuste zich op de mooie bloemen in de vaas.

Hij kwam op haar toegelopen. Een klein mannetje met een wezelachtig uiterlijk. Alerte ogen en eeltige handen. Een baal shag in zijn borstzakje. Hij was grafdelver en onderhield met zijn collega's de begraafplaats. Hij hield van zijn vak en vertelde er soms wat over. Niet altijd tot haar genoegen. Zoals die keer dan een vers graf 'inzakte' en hij even opschrok omdat het leek of iemand een diepe zucht liet.
'Het staat er weer mooi bij hè?' Hij keek met een weemoedige blik naar de stenen. Ze bevestigde zijn vraag met een knik. Nu hij hier toch stond, kon ze een brandende vraag stellen. 'Wat gebeurt er met de botten van mensen als de graven na een lange tijd geruimd worden?' Hij keek haar even aan en zei toen ruimhartig 'Loop maar effe mee.'

Ze liepen naar een afgelegen plaats achter een paar bomen en dichte struiken. Ze zag een vierkante verhoging met twee deuren die naar boven opengeklapt konden worden, zodat je eigenlijk in een diepte zou kijken. Maar er zat een hangslot op de deuren. Ze voelde zich ongemakkelijk. Hij nam het woord. 'Kijk als mensen begraven worden, dan kunnen we de botten nadat een graf is geschud, natuurlijk niet weggooien of verbranden, want dat is niet wat men wilde. Daarom gooien we alle botten in deze 'kuil' zodat de resten toch nog begraven zijn.' Ze dacht snel na: een opslagplaats voor botten? En hoe moet het dan met mensen die geloven in een letterlijke opstanding, uit het graf? Al die botten liggen door elkaar ... Ze keek naar de houten deuren die toegang gaven tot de duistere 'knekelplaats' en voelde zich misselijk worden ...
Ze namen afscheid. Crematie leek haar toch niet zo'n gek idee.

Als je alles zou weten, dan zou het leven ondraaglijk zijn want er zijn vele geheimen die we liever niet kennen. Toch is het goed om open te staan voor de dingen zoals ze zijn want alleen op die manier kom je erachter of je al die tijd hebt lopen dromen of echt de waarheid zocht.

Bijbeltekst: 1 Korintiërs 15:29-35

                      
 

Overdenking zondag 25 februari 2007 door Chandra

Second life

Ze keek naar de beelden op het scherm en luisterde naar het commentaar van de journalist. In Nederland en wereldwijd kan je instappen in de virtuele wereld van Second Life. Op internet creëer je een ander leven met een avatar (poppetje of wezen) waar je jezelf mee presenteert en de controle over hebt. Je kan het poppetje zo spannend maken als je zelf wil. Groot, klein met lang of kort haar grote of kleine borsten, alles is mogelijk. Je maakt jezelf dus jonger, ouder, lelijker of mooier dan je in werkelijkheid bent, misschien geef je je wel uit voor man terwijl je een vrouw bent of omgekeerd. Second life is een plek op internet waar 'mensen' elkaar ontmoeten, spullen verkopen met geld dat werkelijk waarde heeft, huizen bouwen, uitgaan ... het is eigenlijk een wereld binnen onze driedimensionale wereld.

In de krochten van Second life gebeuren ook dingen die in het volle daglicht zorgvuldig verborgen blijven achter een gecultiveerde glimlach en een net pak: seksuele uitspattingen en verleiding zijn vanachter de computer allemaal mogelijk. Je bent toch niet herkenbaar. Er is binnen Second life zelfs een virtuele kinderporno wereld.

Te zien is hoe volwassen 'avatars' zich seksueel uitleven op 'avatars' die eruit zien als jonge, onschuldige kinderen. Dit wordt afgedaan als een 'rollenspel' maar roept grote weerstand op. Waarom is kinderporno 'in het echt' wel strafbaar en binnen een virtuele wereld niet? In Frankrijk en Duitsland is het inmiddels verboden om op Second Life kinderporno te bedrijven. Nederland moet nog volgen. Hopelijk is de bekende Nederlandse tolerantie op dit onderwerp niet van toepassing.

Internet is een wonderlijk medium maar hoeveel vuiligheid, die mensen zelf produceren, is er niet op te vinden. Ook de betrouwbaarheid van informatie is niet altijd even groot. Iedere 'gek' kan een site openen en zijn of haar duistere uitspattingen uitleven. Vrijheid van meningsuiting is een groot goed maar de controle op internet moet scherp blijven of aangescherpt worden om excessen tegen te gaan.

Bijbelteksten: 1 Johannes 2:15

 

Overdenking zondag 18 februari 2007 door Chandra

Schaap

Ze naderde het weiland en zag 'm staan: groot met volle krullen, robuust op zijn benen en eigenlijk een beetje verloren voor zich uitkijkend. De regen kwam neer en hij bleef onbewogen onder de de spetters die zijn gezicht vochtiger maakten. Ze jogde op 'm af en wilde hem het liefst om zijn hals vliegen maar er was een hek, waar hij dicht tegenaan stond. Ze remde af en zette haar stopwatch uit. Ze zei kooswoordjes die door zijn dikke vacht heen drongen en zijn oortjes begonnen vanachter naar voren en van links naar rechts te draaien. Ze had zijn aandacht.

Zijn wol voelde vochtig en vettig aan, ze aaide zijn kop en gaf een zacht tikje op zijn snuit. Ze kreeg het warm en hoopte dat het schaap dat zou voelen waardoor het miserabele weer misschien minder tot 'm zou doordringen. Ze moest verder en nam afscheid. 'Bèh' roepend liep hij met haar op maar ze kon niets voor hem doen. Waarom had die eigenaar geen beschutting gemaakt op zijn land? Net of een schaap het leuk vindt om te verregenen! Dit was niet eerlijk en ze zou weer naar 'm toe gaan en desnoods iets verzinnen om hem te beschermen ...

De volgende dag scheen de zon en ze rende langs het weiland. 'Haar' schaap lag uitgestrekt op een verse berg hooi en keek zeer voldaan, als een Pasja op zijn troon van zijde kussens. Hij keek naar de passerende fietsen en auto's en nu naar haar.
'Hoi schaap!' ze riep hem tegemoet en was blij dat hij er zo heerlijk bij lag. Hij keek haar even aan en kauwde onverstoord verder op de pluk hooi.
Zo slecht had hij het nu ook weer niet. Opgelucht rende ze door.

Dieren zijn overgeleverd aan onze zorg. Zolang een dier volgens de wet als 'een ding' wordt beschouwd, is het onvoldoende beschermd tegen de wreedheid van de mens. Een dier, hoe groot of klein ook, is een waardig schepsel. Wees lief voor dieren. Een concrete stap is stoppen met vlees (en vis) eten, maar als je dat teveel vindt gevraagd, eet dan heel bewust je stuk vlees of vis. Denk bij iedere hap na over het dier wat voor jou is geslacht, proef de smaak, voel de textuur van het weefsel met je tong, ruik de geur. Eens zien hoe je na een week naar je 'vlees' kijkt en erin bijt. 

Bijbelteksten: Genesis 1:29-30
 

Overdenking zondag 11 februari 2007 door Chandra

Integriteit

'Ik hoop niet dat ik zo'n meeloper wordt, iemand die zijn mond houdt omdat ie zijn baantje niet wil verliezen.' Ze keken in de felle zon en over de golven die dansten in de nieuwe verwachting van een veelbelovende tijd. Ze waren vrij, zo voelden ze dat en dat was een groot goed. Ze dacht na over haar leven en dat haar levensthema meestal vrijheid was geweest. Vrij om 'ja' maar ook vrij om 'nee' te zeggen. Vrij om kritiek te leveren, ook wanneer dat niet uitkwam. Ze had ook de bittere kant hiervan ondervonden, want niet iedereen kan leven met kritiek of de waarheid.

Het was haar opgevallen dat wanneer mensen 'volwassen' worden, ze vaak bang en behoudend worden. Nieuw verworven bezittingen of verantwoordelijkheden in de vorm van een baan, huis, kinderen moeten beschermd worden. Het vrijgevochten en originele karakter verdwijnt geleidelijk achter een masker van conformisme. En zo kwam het dat ze sommige vrienden zag insukkelen in een bezadigde tevredenheid die haar naar de keel vloog. Weg passie, weg idealen. In plaats daarvan zorgelijke gezichten achter kinderwagens en vast geplande uitjes op de zondag. Natuurlijk is het niet zo zwart-wit en ligt er ook schoonheid in het gezinsleven maar moet dit dan samengaan met verlies van creativiteit en spontaniteit? Dit lijkt vaak onvermijdelijk. 

Iedereen moet keuzes maken in het leven, en soms worden die voor ons gemaakt. Daarom is het zo belangrijk om eerlijk te blijven met onszelf. Op die manier blijft ons innerlijk 'kompas' werken. Het is dat stukje in onszelf wat altijd onaangetast blijft, altijd rein, altijd richtinggevend. Het is die integriteit die het leven, in welke fase dan ook, boeiend maakt.

Bijbelteksten: Lucas 9:23-25
 

Overdenking zondag 4 februari 2007 door Chandra

Vrolijk

Ze stonden op het podium en lachten naar elkaar en het publiek. De slaap moest nog worden verdreven; de mensen in de zaal keken tam naar het podium. Ze zongen het hoogste lied en tikten met hun handen, voeten of armen mee met het ritme maar de zaal bleef roerloos. Een flauwe glimlach gleed over het gezicht van een een enkele kerkganger maar de meesten keken gespannen, taxerend en aandachtig.

Even wilde ze verdwijnen en aan deze kleurloosheid ontsnappen; waarom stond ze daar? Muziek was voor haar een uitlaatklep, een manier om de zwaarte van het leven licht te maken of juist te bevestigen dat het leven heel licht kan zijn. Ze had zin om te dansen of heel hoog uit te halen!

De dienst ging voorbij en de gemeenteleden uitten hun waardering door applaus en positieve reacties. Ze pakten de muziekinstrumenten en microfoons in en dronken koffie. Het was een succesvol optreden geweest maar waarom gaf het haar zo weinig voldoening?

De kerk of gemeente zou een heel vrolijke plek kunnen zijn, en soms is dat ook zo. Dan wordt er muziek gemaakt, gezwaaid met vlaggen en laten mensen hun emoties gaan. Black Gospel is vaak bezield door een geest van overgave en passie. Als mensen zijn bevrijd door hun Redder, waarom is er dan regelmatig zo'n matte tamheid in de gemeente? Waarschijnlijk heeft dit te maken met de Calvinistische inslag die menig kerkgemeenschap nog bezield. Je bent wel vrij maar... Toch hoeft dat niet zo te zijn; als je gered bent, geef er dan uiting aan door regelmatig dankbaar te zijn, te zingen, te lachen, te huilen, lief te hebben vanuit je hart en ziel. Geef passie aan je geloof.

Bijbelteksten: 1 Tessalonicenzen 5:16-17

 

Overdenking zondag 28 januari 2007 door Chandra

Jezus

'Als Jezus je heeft gered, en je daarna vrij van zonden bent of genezen, dan hoef je hem toch niet te blijven aanbidden? Het is net of mensen hem niet los durven laten uit schuld of angst, en niet gewoon kunnen accepteren dat hij in een bepaalde fase in hun leven belangrijk was en daarna niet meer. Zijn werk in jouw leven is dan volbracht. Echte bekering heeft een blijvende invloed op je leven en daarom hoef je Jezus niet steeds op een voetstuk te blijven zetten. Hij zegt zelf dat zieken een dokter nodig hebben en dat hij daarvoor op aarde is gekomen.' Hij keek haar vragend aan en ze besloot om deze woorden voor zichzelf te onderzoeken.

Ze dacht na over die woorden. Weken en maanden gingen voorbij en die woorden bleven terugkomen. Was Jezus dan inderdaad een geneesheer, een redder die een tijdelijke fase in iemands leven inneemt? Als bekering en genezing waarachtig zijn, dan gaat die invloed niet meer weg. Je bent een 'nieuwe' schepping geworden, herboren. De doop is daar een bevestiging van. Ze las het Nieuwe Testament en Jezus zei inderdaad tegen mensen die hij genas: 'Ga heen, je geloof heeft je gered.' Sommige mensen bleven bij hem omdat zij het Goede Nieuws wilden gaan verspreiden, anderen gingen na een aanraking door Hem weer verder met hun leven. Veranderd en dankbaar.

Die dankbaarheid stond in haar leven centraal. Dankbaarheid en ook vertrouwen. Het vertrouwen dat Jezus haar leven een wending had gegeven omdat zij hem had toegelaten. Ze was gegroeid in dat vertrouwen en had haar innerlijke vrijheid herwonnen. Hoe Jezus verder met haar wilde, wist ze niet precies. Wat ze wel wist, was dat hij er voor haar was en dat ze hem liefhad.

Geloof heeft zoveel gezichten. Er zijn talloze kerken, kerkgangers en net zoveel buitenkerkelijken. Velen beweren iets van Jezus te hebben begrepen en dit terug te zien in hun leven. Sommigen hebben van hem gehoord want hun ouders waren gelovig, het is een weinig zeggende traditie geworden ... Kunnen we Jezus en onze ideeën over hem loslaten? Zodat hij zelf weer kan zijn wie hij is.

Bijbelteksten: Lucas 5:31-32
 

Overdenking zondag 21 januari 2007 door Chandra

Gevoelens

Ze zaten in de sfeervolle kamer en spraken over gevoelens. Gevoelens die zo belangrijk zijn, omdat gevoel tot uitdrukking brengt wat in je hart leeft. Gevoelens worden vaak weggeredeneerd omdat gevoelens ook 'gevaarlijk' zijn. Als je het gevoel hebt dat je baan niet meer is wat het was, dan betekent dat dat je uit moet gaan kijken naar iets anders of eens met je leidinggevende moet gaan praten. Dat kan bedreigend zijn, want een andere baan zoeken houdt een stukje onzekerheid in en je leidinggevende confronteren met je onvrede, kan ook leiden tot vragen die dieper gaan. Dus gaan veel mensen door op dezelfde voet, met het risico te 'verzuren' en afgestompt te raken.

En wat dacht je van gevoelens naar je partner; de vlammen zijn een beetje gedoofd en de sleur is erin geslopen. De dagelijkse handelingen zijn voorspelbaar en de hartstocht is vervluchtigd. Praten en tijd nemen met elkaar kan leiden tot een nieuw inzicht, nieuwe plannen en weer zin hebben in elkaar, in het leven samen. Maar soms is een relatie 'op' omdat partners uit elkaar gegroeid zijn en dit te laat zijn gaan inzien ...

Gelukkige gevoelens, gevoelens van blijdschap en vrijheid worden vaak geassocieerd met het kind zijn. 'Maar', zo opperde hij, 'hoe vaak voelt een kind zich niet angstig, eenzaam, onzeker of afgewezen? Een kind vergeet dat vaak weer snel of de ouders hebben er onvoldoende oog voor of willen die gevoelens niet zien. Het kind moet gelukkig zijn. En de ouders willen ook niet dat hun droom van een gelukkig gezinnetje verstoord wordt.'

Gevoelens zijn prachtig, want ze maken van ons een levend wezen. Maar onderdrukte gevoelens kunnen leiden tot vervreemding, afgescheidenheid en een onecht zelf. Durf te kijken naar je gevoel, want het zegt vaak iets over hoe je in het leven staat.

Bijbelteksten: Hooglied 1
 

Overdenking zondag 14 januari 2007 door Chandra

Onze Vader

De man op de kansel had een mooie uitleg gegeven aan het Onze Vader en nu dacht ze na over wat zij zelf onder het Onze Vader verstond. Voor haar staat Onze Vader voor de ongeziene God in de hemel maar ook de God die juist heel dichtbij is. Dat zijn Naam geheiligd is, is omdat zijn naam onuitgesproken blijft; God is de heer, de almachtige, Abba, maar zijn Naam is te heilig om uitgesproken te worden. Uw Koninkrijk kome. Voor haar is het koninkrijk de plek in haarzelf die opengaat, tot bloei komt, zodra ze zich openstelt voor God. Zijn koninkrijk komt tot uiting in haar.

Uw wil geschiede zowel in de hemel als op aarde: wat zij zelf graag wil, is niet wat Hij voor haar leven wil. En misschien stemt het soms wel overeen met elkaar. Zijn wil is dat in haar leven bewerkstelligen waardoor zij kan groeien. Of dat nu leuke of minder leuke dingen zijn, daar moet ze zich bij neerleggen. Niet passief, maar wel accepterend. Zonder daarbij uit het oog te verliezen dat zij zelf de verantwoordelijkheid draagt over haar eigen acties en leven.

Geef ons heden ons dagelijks brood. Het dagelijks brood is dat wat ze nodig heeft om een normaal bestaan te leiden. Geen armoede maar ook geen grote rijkdom.
Op die manier verwenst ze God niet als ze arm mocht zijn en vergeet ze hem niet als ze rijk mocht zijn.
En vergeef ons onze schuld, zoals wij ook onze schuldenaren vergeven. Vergeving is zo belangrijk. Weten dat God vergeeft wat je verkeerd hebt gedaan, als je echt berouw hebt, kan zo bevrijdend werken. Dit houdt ook in dat vergeving schenken belangrijk is, maar niet op een goedkope of achteloze manier. Je doet niet iets bewust fout omdat je denkt later weer vergeving te ontvangen, dan is vragen om vergeving een soort spel geworden. Vergeving heeft te maken met transformatie.

En stel ons niet op de proef maar verlos ons van het kwaad. Niet op de proef gesteld worden is voor haar niet in de verleiding komen om iets te doen waar ze later spijt van krijgt. Spijt kan destructief zijn als het gepaard gaat met schuldgevoelens. Dan kan het kwaad bezit nemen van het denken door haar steeds weer aan te klagen. Want van U is het koninkrijk, de kracht en de heerlijkheid, tot in eeuwigheid. Amen.
Volgens haar is God het begin en einde van alles.

Bijbelteksten: Matteus 6:9-14
 

Overdenking zondag 7 januari 2007 door Chandra

Geld

Ze hoorde de stem op de voicemail: 'Je kan het geld komen halen, het ligt voor je klaar, als je het niet ophaalt, dan gaat het naar een goed doel.' En toen was het stil. Ze dacht na: de oude vrouw meende het goed, maar was dit wat zij zelf voor ogen had? Er was een discussie geweest, ze had dingen opgehelderd willen zien en van de vrouw verwacht dat ze dit begreep. Maar het was niet zo gelopen, ze kwamen op een dood spoor. Ze wilde even geen contact meer ... en nu dit bericht. Het geld kon haar niet schelen. Natuurlijk, geld is altijd handig, je kan er leuke dingen mee doen. Maar zij zou het aannemen van het geld zien als een soort van capitulatie. En dat wilde ze niet.

Een paar dagen verstreken en ze sprak de oude vrouw. Ze waren milder gestemd. Ook nu kwam het geld weer ter sprake. Het lag voor haar klaar. Ze wilde het niet aannemen, zei er nog over na te denken. Toen ze ophing, was ze opgelucht.

Geld is een van de krachtigste middelen in ons bestaan. Zonder geld is er geen eten, drinken, kleding of onderdak. Het is handig en kan ook leuk zijn. Een nieuwe broek, boek of vakantie; je hebt er geld voor nodig. Ook kan je anderen met geld helpen. Geld wordt ook gebruikt als middel om mensen te kopen of af te kopen. Dat kan heel subtiel gaan. Zodra het geld je gaat beheersen, begeef je je op glad ijs.

Bijbelteksten: Matteus 6:24-25, Johannes 2:15-16
 

Overdenking zondag 31 december 2007

Oudjaar

'Dan vieren we het bij Ron en iedereen neemt iets te eten mee ...' Ze hoorde haar zus aan, prima idee. Ze zou lekkere oliebollen en appelflappen halen, wat Franse kaasjes en wijn. Kerst hadden ze thuis gevierd en dat was heel knus geweest. Met de familie en een enkele vriend eten en drinken, lachen en een kerstverhaal voorlezen. Het was iedereen zo goed bevallen. Oudjaar zou ze met haar lief buiten de deur vieren en ze had wel zin in een feestje.

In de middag volgden nog wat telefoontjes over de locatie en of er wel genoeg champagne was gehaald. Was het huis van haar zus niet een betere locatie, wat groter zodat iedereen de ruimte had ... De champagne mocht van haar door het toilet want die was meestal te zuur, tenzij het een goed merk en jaar betrof. Ze dacht na over wat ze zou aantrekken. Een jurkje of toch die nieuwe broek met een leuke top?

Weer ging de telefoon. De stem van haar zus klonk bedrukt. 'Eh, ik vier het liever bij Katrien, dan hebben de kinderen er ook wat aan ... Ik hoop niet dat je het erg vindt ..., jullie zijn trouwens ook van harte welkom.'
'Doe wat je niet laten kunt, wij blijven thuis.' Ze hing op. Van je familie moet je het maar hebben ...

Kerst en oudjaar zijn dagen waarop bijna iedereen in de weer is om het met elkaar gezellig te maken. Maar het zijn ook dagen waarop onderhuidse conflicten boven de kalkoen worden uitgevochten. En hoeveel mensen zijn er niet gewoonweg eenzaam met kerst? Wees blij als je mensen hebt met wie je deze dagen kan doorbrengen, want dat geldt niet voor iedereen.  

Bijbelteksten: Matteus 1 en 2.
 

Overdenking zondag 24 december 2006 door Chandra

Getuigenis

Ze las de e-mail die ze ontving van iemand die zijn getuigenis had gegeven, die getuigenis mocht niet meer openbaar zijn, want anderen hadden zich hieraan gestoord. Jammer, dacht ze. Wat is een getuigenis waard als je die niet in het openbaar durft uit te spreken? Ze legde dit voor aan de man, maar hij wilde er niet aan. Zijn getuigenis mocht niet meer voor iedereen bekend zijn. Ze verwijderde de tekst.

Getuigen is laten zien wat je gelooft of waar je door bent geraakt. Je hebt mensen die getuigen van hun geloof in hun voetbalclub, hun baan, gezin, bezit, politiek en zo zijn er talloze getuigenissen; positief of juist negatief.
Als mensen gaan getuigen over Jezus, dan wordt het opeens gevoelig. Want over Jezus getuigen betekent dat je buiten de boot kan vallen. Dat je wordt aangezien voor een dweper, kwezel of stumper die niet zonder stok kan lopen.

Veel mensen associëren Jezus ook nog eens met de kerk en het imago van de kerk is in de loop der eeuwen niet bepaald gestegen in de populariteitspoll. De kerk stroomt op veel plaatsen leeg of past zich aan, zodat de moderne mens zich toch nog thuis kan voelen.

Een getuigenis over Jezus is iets van jezelf, maar als je echt veranderd bent of genezen door zijn liefde, dan wil je dit doorgeven aan anderen. Dit kan risico's inhouden: vrienden doen anders of zeggen zelfs de vriendschap op, ouders maken zich zorgen over 'godsdienstwaanzin' kortom niet iedereen zal 'Hallelujah!' roepen. Maar als we kijken naar het Nieuwe Testament, dan deden de eerste volgelingen van Jezus niet anders, ze werden zelfs om hun getuigenis gedood. Toch gingen ze zingend door, hun Heer had hun vrijgemaakt en de dood kon dat niet beletten.

Getuigen is niet overtuigen. Je geeft iets door, zonder iets terug te verwachten. Niemand is verantwoordelijk voor de bekering van een ander. Wees dus blij als je getuigt en geef de fakkel door: wat een licht zal dat geven!

Bijbelteksten: 1 Johannes 5:11, Handelingen 1:8, Handelingen 2:40, Openbaring 20:4.
 

Overdenking zondag 17 december 2006 door Chandra

Vegetarisme

'Dus jij eet geen vlees en geen vis?' Hij keek haar een beetje glazig aan. 'Komt dat voort uit een geloof of wil je het gewoon niet?' Dit was de zoveelste keer was dat ze uit moest leggen dat het niet eten van vlees en vis, ook wel vegetarisme genoemd, geen geloof is, althans niet voor haar. Het was gewoon de praktijk.

'Ik eet geen vlees en vis omdat het gewoon ongelooflijk wreed is om dieren te slachten of levend in te laten vriezen (zoals met sommige vissoorten gebeurt) omdat ik zo nodig niet zonder dat stukje vlees kan. Ik heb wel vlees en vis gegeten maar doe dat sinds elf jaar niet meer. Als je met heel je wezen stilstaat bij het leed van dieren, of ze nu hebben mogen scharrelen of geslacht worden bij de groene slager, dan ga je beseffen dat het eten van dieren gewoon wreed is.
Als een dier, dat een natuurlijke dood is gestorven, wordt gegeten, dan is het misschien een ander verhaal. Het is dan niet gedood. Maar in onze maatschappij is de bio-industrie de manier waarop dieren voor vleesproductie gefokt en geslacht worden, er is niets natuurlijks aan. Trouwens, als je een tijdje geen vlees of vis hebt gegeten, dan ontwen je het gewoon, de behoefte is er niet meer.'

'Maar eet je dan ook geen honing en eieren of drink je geen melk? 'Dat doe ik wel, want ik ben geen veganist, een veganist is iemand die totaal geen dierproducten gebruikt, maar dat vind ik iets te ver gaan. Ik draag ook leren schoenen omdat dat restafval is van de slacht, maar als dieren geslacht zouden worden voor mijn schoenen, dan stop ik daar ook mee.'

Hij keek haar met zijn donkere ogen aan en zei niet te weten of het hem zou lukken om zijn stukje vlees voorgoed terzijde te schuiven. 'Je hoeft het niet te doen, het is geen geloof, het is een bewustwording en als je iets bewust wordt dan kost het je ook geen moeite meer.'

Vegetarisme is voor veel mensen nog steeds iets vaags, vaak werd/wordt het geassocieerd met geitenwollen sokken types. Tegenwoordig zijn er ook bekende Nederlanders die een lans breken voor het vegetarisme. Er zijn genoeg alternatieven als je geen vlees of vis eet: in de supermarkt zijn er steeds meer tofuproducten, maar ook noten, kaas, vitaminesupplementen (B12), volwaardige graanproducten en kwark bevatten veel eiwitten.

Bijbelteksten: Genesis 1:29
 

Overdenking zondag 10 december 2006 door Chandra

Feest

Het was dubbel feest: het was haar verjaardag en ze trad op met de zanggroep in het concertgebouw. Haar dag begon goed met een liefdevol bereid ontbijt en gelukwensen van haar lief. Mensen die dicht bij haar stonden belden en wensten haar een nieuw en gelukkig levensjaar toe. De dag was jong en vol belofte.

's Avonds, tijdens de laatste repetitie voelde ze zich wat onwennig. Dat leek voor iedereen van de groep op te gaan. De zaal was mooi, met veel hout bewerkt, intiem en volgens kenners met een goede akoestiek.

Er werden grapjes gemaakt in de coulisse en de belichting verried de aanwezigheid van bekenden en familie in de sfeervolle zaal. Ze waren er om, samen met haar, feest te vieren. Het optreden verliep spontaan en het publiek ging mee in de euforie en energie die de groep en de solisten uitstraalden.

Na afloop liep ze met een voldaan gevoel naar haar auto. Ze zou de bodyscrub die ze als cadeautje had gekregen, gebruiken om deze avond af te spoelen. De zoete geur zou een blijvende herinnering geven aan deze bijzondere avond.

We mogen plezier maken in ons leven, het is een voorrecht wanneer je gelukkig bent. Het is niet vanzelfsprekend in een wereld waar heel veel mensen lijden. Vandaag kan je gelukkig zijn, morgen lijden. Neem het leven daarom per dag, dan vertil je je er ook niet aan.

Bijbelteksten: Prediker 9
 

Overdenking zondag 3 december 2006 door Chandra

Doop

Ze zochten een stille plek in de prachtige kloostertuin. Riet en bomen omzoomden groen bemoste bosgrond, het was sprookjesachtig. De waterige zon brak door de wolken en een meerkoet schreeuwde over het water. Er was een glooiende stilte die de atmosfeer vervulde van sereniteit.

Ze zei een gebed en vroeg hem of hij geloofde in de Vader, de Zoon en de Heilige geest. Hij bevestigde dit. Toen knielde hij en ze sprenkelde bronwater over zijn voorhoofd. Ze voelde absolute overgave en dat dit moment niet in hun handen lag.

Er brak ontroering door en tranen brandden achter haar ogen.
Ze omhelsden elkaar. Dit was een intieme daad in vol vertrouwen naar God, niemand had daar iets mee te maken. Dit was niet te beoordelen of te beredeneren, het was zoals het was.

Ze gingen naar huis en wisten dat zich iets bijzonders had voltrokken ...

Wat doe je als iemand gedoopt wil worden maar er is op dat moment geen kerk in de buurt die daar ruimte voor heeft in de agenda of er moet eerst een cursus gevolgd worden alvorens iemand gedoopt kan worden? Dan is het volgen van je hart het belangrijkste: is degene die gedoopt wil worden oprecht en bekeerd? Zo ja, dan staat niets in de weg om iemand te dopen. Wel moet degene die doopt geloven in de doop, anders is het een daad die misschien onbezield wordt gedaan. Dopen moet altijd kunnen als de tijd daar rijp voor is.

Bijbelteksten Marcus 1, Johannes 1:24-34

Overdenking zondag 26 november 2006 door Chandra

Pesten

Hij stond op het schoolplein en keek naar de spelende kinderen. Spontaan mengde hij zich in het rennen, vliegen en schaterlachen. Opeens draaide een joch zich om en keek hem minachtend aan. 'Dikke,' zei de jongen met een venijn waarvan hij schrok. De pestkop keek hem aan met een vette lach om zijn lippen. Zij kinderknuisten ontspanden zich en hij voelde de kracht uit zijn lichaam vloeien. Nu stonden er meer kinderen om hem heen en lachten hem uit.

Thuis was hij een blij kind dat op straat speelde met andere kinderen. Of die kinderen nu rood haar, arm, rijk, geel of zwart waren. Ze speelden hun spel. Moe en uitgeraasd viel hij 's avonds in slaap. Maar na het weekend moest hij weer naar school. En hij vroeg zich af waarom juf Petra zo weinig voor hem opkwam.

Nu stond hij weer op het schoolplein en het joch dat zo venijnig op hem kon schelden liep weer op hem af. Hij voelde zijn hart harder kloppen en zijn ogen schoten heen en weer. Was hij alleen of kwamen die vriendjes er ook weer bij? De jongen liep dreigend op hem af en keek hem gluiperig aan. Hij maakte zich groter.

In de verte zag hij drie andere jongens, laffe meelopers, aankomen. Ze lachten en vuurden elkaar aan. Opeens schoot zijn vuist uit en zijn plaaggeest keek hem verbaasd aan. Opnieuw haalde hij uit en nog een keer. Hij lag nu bovenop de jongen en rook zijn adem. Zijn tegenstander begon te kronkelen als een paling en gilde uit protest, nu was hij de machtige ...

Toen ontspande hij zich en hij stond op. Om hun heen keken kinderen verbaasd naar hem en de jongen die lag te huilen op de grond. Hij liep naar de ingang van de school, hij was niet meer bang.

Pesten is nog steeds een probleem voor veel kinderen. Het is een fenomeen wat van alle tijden is. Waarom pesten kinderen? Zijn ze ongelukkig thuis en reageren ze zich af op school? Ook als kinderen groot worden, blijven ze pesten. De gefrustreerde manager die zijn secretaresse intimideert omdat hij thuis niet aan zijn trekken komt. De arbeider die zonder reden door zijn voorman wordt uitgekafferd en dan de collega's die altijd praten achter de rug van die ene collega. Ze weet het, maar kan er niets aan doen. Het schoolplein verplaatst zich naar de werkplek als er niet met oude trauma's wordt afgerekend.

Bijbelteksten: Johannes 13:34

 

Overdenking zondag 19 november 2006 door Chandra

Stemmen

Ze keek naar de gezichten op de posters: de een keek vriendelijk maar vastbesloten de wereld in, de ander strijdlustiger, weer een ander glimlachte zalvend alsof ze wou zeggen: 'Alles komt goed.' Ze fietste door en dacht na over stemmen. Binnenkort mocht ze haar stem gebruiken en zogezegd de democratie beïnvloeden. Als ze niet zou stemmen dan ging haar stem naar de grootste partij ... maar wat dan nog? Het was dan toch al duidelijk wie de grootste partij zou zijn, met of zonder haar onuitgebrachte stem. En een half jaar na de verkiezing zouden de mensen weer beginnen te klagen dat ook winnende coalitie er toch niks van bakte. Als ze zou stemmen dan zou het zijn op de partij die opkomt voor de gewone man, de arbeider, Jan Modaal want volgens haar was die altijd de dupe van het politieke krachtenspel.

Ze trapte door en dacht aan de man die zijn stem verhief tweeduizend jaar geleden.
Hij waste de voeten van de ander als teken van dienstbaarheid. Hij was een leeuw omdat hij de machthebbers van die tijd bekritiseerde om hun gehuichel. En hij deed niet aan politiek maar zei dat de mens God moest geven wat God toekomt en de keizer wat de keizer toekomt. Zijn koninkrijk was niet van deze wereld.

Hij trok zich terug uit politieke machtspelletjes en sprak mensen aan op hun hart en hun bereidheid om vanuit dat hart te leven. Zijn passie had niets te maken met het uitbrengen van een stem maar wel met de roep dat ieder zijn eigen verantwoordelijkheid durft te nemen om de wereld een betere plek te laten zijn.

Ze voelde de regen striemen op haar wangen en besloot dat niet het uitbrengen van haar stem maar haar bereidheid om zelf te veranderen, de wereld om haar heen zou beïnvloeden.

Politiek is een machtsspel waarin wordt gesuggereerd dat de gewone man nog invloed zou hebben. Ten slotte worden er akkoorden bereikt en compromissen gesloten die de partijen in het zadel houden en de stemgerechtigden uiteindelijk het nakijken geven. We hebben meer invloed op ons leven dan we willen toegeven maar geven het liever uit handen aan een (politiek) systeem. Een systeem dat te veel is gaan lijken op een mediaspektakel dan op mensen die op de achtergrond hun werk moeten doen: behoorlijk besturen. Hier en nu kunnen we besluiten te stoppen met hebzucht, haat, discriminatie, het najagen van onszelf en besluiten dat rijkdom gedeeld kan worden, daar is geen politieke partij voor nodig.

Bijbelteksten: Matteus 1, Matteus 12:12-17

Overdenking zondag 12 november 2006 door Chandra

Jood, Neger, Papist

Ze keken naar de film en zagen brandende kruizen en mannen met witte kappen. Er werd gezegd dat volgens Genesis 9:27 het gerechtvaardigd is om nikkers minderwaardig te behandelen. Ze zijn niet van het Angelsaksische, superieure blanke ras. En horen dus niet als zodanig behandeld te worden. Segregation, (rassen)scheiding in het Nederlands, was het woord dat gebruikt werd. Gescheiden kerken, scholen, woonwijken, toiletten, pisbakken en plekken in restaurants. Ook Joden kwamen er in de boeiende film niet goed vanaf. Ze waren de vervolgers van Christus en dus vogelvrij. Katholieken luisteren naar een autoriteit in Rome dus ook die horen niet bij de uitverkorenen, net als Aziaten en nog een paar rassen.

De film confronteerde; al is rassenscheiding formeel afgeschaft in landen als Amerika en Zuid-Afrika, dat wil niet zeggen dat er dan sprake is van gelijkheid. Een ander als inferieur beschouwen op basis van zijn geloof, kleur of afkomst zit diep in de mens geworteld. Al spreken de religies van gelijkheid en onderlinge liefde, er is strijd en oordeel. Men is vooral gefocust op de eigen groep en wie daar niet bij horen, zijn 'anders'.

Volgens de psychologie neigen mensen naar groepsdenken. De hersenen zijn zo ingericht dat ze bepaalde informatie makkelijker kunnen verwerken als er in hokjes wordt gedacht. Het schijnt zo te werken dat als je vier mensen in twee groepjes van twee scheidt met een simpele opdracht, het concurrentie-denken dan meteen toeslaat. Wie is er sneller en beter? We identificeren ons meteen met onze eigen groep; wij tegen hun. Ook al zijn die vier mensen misschien vrienden.

Toch is het onze eigen keus om in ons hokjes-denken te blijven hangen want we zijn meer dan alleen het denken. We hebben gevoel, inzicht en het vermogen om te redeneren. Dat maakt ons tot wezens die redelijk kunnen zijn en inlevingsvermogen kunnen tonen. Het is onze eigen keus om die stap te zetten.

Bijbelteksten: Matteus 13

 

Overdenking zondag 5 november 2006 door Chandra

Winkelen

Het was druk in de stad. De trottoirs werden bevolkt door mensen die zich snelden naar winkels, restaurants, kappers en in een enkel geval een Vietnamese massagesalon. Gezichten spiegelden zich in de vensters van rijk ingerichte warenhuizen. Mooie kleding, schoenen, parfums, geavanceerde anti-rimpelcreme, alles wat voor geld te koop is, leek voor het grijpen. De regen miezerde langzaam neer en ze doken iets dieper in hun opgestoken kragen.

Ze gingen een winkeltje binnen en kochten een heerlijke wijn uit Californië en chocoladetaart. Ze genoten van een gezellige lunch en warmden zich aan aromatische koffie. Ze kocht nog een lippenstift en een nieuwe portemonnee. Ze hadden gedaan wat ze wilden doen en gingen weer naar huis. Op de terugweg zagen ze een junk en een verlopen vrouw met holle ogen. Jeugd die doelloos en op zoek naar een kick door de straat zwierf. Ze was blij weer naar huis te gaan om zich terug te kunnen trekken in de veiligheid van haar woning.

Arm en rijk. Die kloof is er nog steeds. Gelukkig zijn er geen extreem armen in Nederland maar er is armoede. Als die niet lichamelijk is, dan toch ook geestelijk. Mensen met geld wanen zich veilig want ze kunnen doen wat ze willen. Mensen die het niet hebben, willen het vaak ook. Maar wat hebben ze met elkaar gemeen? De behoefte aan liefde, (zelf)respect en ontplooiing leeft bij ieder mens. Wat dragen wij bij aan het welzijn van een ander?

Bijbeltekst: Matteus 6:19-34

Volgende overdenking: zondag 12 november 2006

Overdenking zondag 29 oktober 2006 door Chandra

Graf

Ze stond bij het graf dat overdekt was met bladeren. De bomen werden langzaam kaal. De wind streek langs haar gezicht. Ze verbaasde zich over het milde weer. Haar voeten staken bloot in haar Birkenstocks. In het weekend mocht ze dragen was ze wilde.
Ze was vrij.

Ze begon te harken en de bladeren bijeen te rapen. Het leek nutteloos werk, de bladeren zouden voorlopig neer blijven dalen. Toch gaf het haar voldoening. Ze werd warm en voelde een lichte woede over zich komen. Wie keek nog om naar dit graf als zij dit niet deed ... Waarom leek het alsof mensen na het drama van een begrafenis zo makkelijk weer overschakelden naar de orde van de dag? Of konden mensen de confrontatie met de dood niet aan? Het was al wat jaren geleden, deze begrafenis, dit graf, maar dat maakte de feiten niet minder waar. Ze harkte snel door, haar armen brachten behendig de bladeren op een hoop. Ze gooide ze in een mand. Ze schikte de verse bloemen in een vaas en liet de wind door haar haren spelen.

Ze was alleen met de stilte van de begraafplaats en toch voelde ze zich omringd door de geschiedenis van zoveel mensen die ooit geleefd hadden, die net als haar lief hadden gehad, verdriet hadden gekend, opstonden om naar hun werk te gaan of plezier hadden gemaakt. Het is een mysterie, de dood, hij is die vriend die je liever niet wil uitnodigen omdat hij je herinnert aan je slechte gewoontes of onafgemaakte zaken. Aan de tijd die doortikt en nooit meer terugkomt ... Ze keek om zich heen en naar boven en zag in de voorbij jagende wolken de vorm van een hart.

Mensen praten soms over een overleden persoon alsof die toevallig pech heeft gehad door dood te gaan maar vergeten daarbij dat er op een dag over hun zal worden gepraat als degene die overleden is ... Degenen die ons voor zijn gegaan zijn niet anders dan wijzelf, alleen zij hebben de laatste reis al gemaakt.

Bijbelteksten: Psalm 23

Volgende overdenking: zondag 5 november 2006
 

Overdenking zondag 22 oktober 2006 door Chandra

Judas

De man met vlinderdas en pientere ogen hield een betoog over de rol van Judas Iskariot en zijn verraad van Jezus. Judas verried Jezus met een kus en leverde hem voor dertig zilverlingen uit aan het Sanhedrin (het hoogste, joodse religieuze gerechtshof in de tijd van Jezus). Jezus werd gekruisigd en Judas pleegde zelfmoord. Maar is de rol van Judas niet te zwart-wit neergezet. En is Judas niet al te veel verguisd door de geschiedschrijving, aldus de man met het grijzende haar. Spraken de evangeliën elkaar niet tegen en daarbij kwam, lag de rol van Judas, als verrader niet vast in het plan van God. Doordat hij die rol vervulde kon Jezus zijn rol, als verlosser van de wereld, vervullen.

Ze dacht na over de woorden van de man. De discussie ontbrandde na zijn betoog. Judas had iets gedaan wat niet kon en betaalde daarvoor de prijs. Waarom zou hij in genade moeten vallen na zo'n daad? Is het leven niet oorzaak en gevolg en wordt niet iedere daad of gedachte gevolgd door een actie of reactie daarop. Had Judas echt niet de keus om af te zien van zijn verraad? En als hij dat had gedaan, wie had Jezus dan overgeleverd ... En nog verder beredeneerd had Jezus niet af kunnen zien van zijn rol als Messias en kunnen vluchten naar een ander land om daar een nieuw leven op te bouwen.

De aanwezigen gaven allemaal hun interpretatie aan de geschiedenis zoals overgeleverd in de Schrift. De een noemde het esoterie, de ander was het eens met het pas verschenen Judas-evangelie dat vertelde dat Jezus aan het kruis werd bevrijd van zijn lichaam ... Uiteindelijk werd het stil.
De stilte voelde aangenaam. In de stilte kunnen antwoorden gevonden worden die door geschreven of gesproken woorden niet gegeven zijn.

Interpretatie dat is waar het ook met bijbelstudie over gaat. De een interpreteert een tekst zus de ander zo. Resultaat: tientallen kerken met een eigen kijk op de bijbel. Bijvoorbeeld de zogenaamde 'zwaren' met hun uitverkiezing en de evangelischen met de vreugde van de verlossing door Jezus.
Het is de kunst om stil te zijn en in het diepst van ons hart te ontdekken wat alle kennis daadwerkelijk met ons heeft gedaan en teweeg heeft gebracht in ons leven.

Bijbelteksten: Jesaja 53, Markus 14 en 15

 

Overdenking zondag 15 oktober 2006 door Chandra

Disco

Ze waren met vijf jonge vrouwen. Een avondje uit. Man al dan niet met kinderen thuis, en zij gingen heerlijk dansen. Ze hadden er zin in. Het feest had plaats in een monumentaal, sfeervol gebouw. Gedempt licht, twee bars, tafeltjes met intieme verlichting en een dansvloer waar gelukkig genoeg ruimte was om je uit te leven. Het was nog niet druk. Vrouwen stonden op de dansvloer en de mannen die aanwezig waren, posteerden zich aan de eilandbar die zicht gaf op de dansvloer.
Giechelig dronken ze hun drankje en praatten over de afgelopen werkweek, de kinderen en nieuwe verwikkelingen in hun leven.

De muziek werd steeds beter en ze begaven zich naar de dansvloer. Ze lieten zich verleiden door het ritme, de bewegingen van hun lichaam werden soepeler. Ze gaf zich over aan de euforie van het moment en de muziek. Ze voelde zich totaal vrij. De avond was doortrokken van een ongedwongen blijheid die aanstekelijk werkte. Het werd drukker en zwoeler. Af en toe begaven ze zich naar hun tafel om iets te drinken en zochten dan weer de dansvloer op.

Het werd later en mensen vonden elkaar. Praatten met elkaar. Hij kwam naar haar toe en bood haar een drankje aan. Ze spraken over de avond, over zichzelf en dansten op bekende discoklanken. Hij kwam sympathiek over. Ze kon zich niet meer herinneren met een andere man gedanst te hebben, ze voelde zich een beetje opgelaten. Ze praatten nog wat en toen nam ze afscheid. Hij vroeg waar ze naartoe ging. Naar huis, naar haar man.
Hij glimlachte en ze verdween in de nacht.

Het is heerlijk om te genieten van het leven. Om mensen te ontmoeten die je nog niet kent. Het verbreedt je horizon, verrijkt je leven. Het leven vraagt om geleefd te worden. Gezond verstand en een nuchtere kijk op de dingen, behoeden ons voor mogelijke misstappen.

Bijbelteksten: 1 Johannes 2:15-17, 1 Johannes 5:5
 

Overdenking zondag 8 oktober 2006 door Chandra

Interview

Ze zaten tegenover elkaar op een bankje, beschut tegen de zon met het gezoem van een wesp en het gedans van een vlieg om hun heen. De sympathieke interviewer stelde haar vragen over 'het geloof'. Het woord 'geloof' dat voor zoveel mensen verschillende associaties opriep. Voor de een diepe extase, een bevrijding uit een leven dat voorbij leek, voor de ander een jeugd waarin de bijbel gebruikt werd als middel tot onderdrukking. Voor weer een ander goede werken en dan waren er diegenen die alleen maar smalend konden doen over 'het geloof' omdat men er niets van kende of alleen gefocust was op de schandalen vanuit bepaalde kerkelijke kringen. Daarbij vergetend dat in de wereld van de 'ongelovigen' ook veel narigheid is, zo niet meer.

Hoe moest zij een positie innemen. Kon ze dat wel. Ze kende beide kanten van de medaille. Een leven zonder God en een leven met God. Zonder God had ze een leven gehad waarin ze op een bepaald moment was vastgelopen. Maar dat maakte dat leven niet per definitie slecht. Ze was ook vrij en gelukkig geweest. Met God had ze verdieping gevonden in zichzelf, een bepaalde vrede gevonden die ze niet kende, maar evengoed had ze moeilijke tijden gehad. God had haar niet gespaard.

Ze kon niet pleiten voor een happy end want ze wist niet waar haar leven naartoe zou gaan. Ze kende alleen dit moment. Ook wilde ze niet pleiten voor een leven waarin strijd en pijn er niet meer zijn want ook dat was onzin. Een spreekbuis voor de kerk was ze evenmin. Wat bleef er dan over? Haar eerlijke relaas over het pad dat ze tot dan toe was gegaan. Ze wist nu waar ze stond maar niet waar ze naartoe ging. Misschien was dat ook voldoende. Het interview was voorbij, ze namen afscheid. Ze voelde de zon warm op haar gezicht, haar leven was goed. Ze hoefde daar niet over na te denken.

Bijbelteksten: Psalm 119

Overdenking zondag 1 oktober 2006 door Chandra

Ongeluk

*BAM!* De knal tegen de flank van haar auto was kort en krachtig. Ze trok een grimas dat vervuld was van afschuw en wanhoop. Het kind was van de stoep geschoten, achter een brommer aan. Het keek niet op of om. Door de bosjes had ze haar niet zien aankomen en nu stond haar auto abrupt stil. De fiets van het kind lag op straat, het kind hurkte ernaast. Ze sprong uit haar auto.

'Is alles goed met je?' Het meisje keek haar aan met blauwe ogen, onzeker maar ook brutaal. Hoe oud was ze tien, elf? 'Laat me eens naar je kijken, kan je je armen en benen bewegen?' Het kind bewoog werktuiglijk haar armen en benen. Haar vriendjes stonden om haar heen en riepen dat ze stom was geweest. Een man en een vrouw achter een kinderwagen beaamden dat het kind een fout had gemaakt ... Het meisje en haar fiets waren ongeschonden.

'Doe dit nooit meer, want je had onder mijn auto terecht kunnen komen en dan? Als je me jouw adres geeft, dan ga ik straks langs bij je ouders.' Ze gaf het kind een knuffel en ging weg, ze moest eerst naar een dringende afspraak. Ze was blij en opgelucht dat het meisje ongedeerd was, stel je voor dat het anders was geweest ... Haar auto had een flinke deuk. Het meisje en haar vriendjes fietsten snel de avond in.

'Ik kom voor de ouders van Lisa, ze is tegen mijn auto opgebotst en ik wil laten weten dat het goed met haar gaat. Ook moet het schadeformulier ingevuld worden.' Het meisje achter de toonbank keek weifelend. 'Ze zijn er niet, laat je nummer maar achter.' Vier dagen later werd ze gebeld. Een man die een constante lach om zijn mond leek te hebben, sprak haar toe. 'Kan gebeuren hè, ze mankeert geloof ik niets nee. Je hebt geen getuigen, dus de verzekering zal wel het een en ander gaan oplossen.' Ze had wel getuigen maar was zo dom geweest de namen niet te noteren, in haar schrik en vertwijfeling! Ze stelde zich de man voor; een vies shirt, zoekende ogen, boter op zijn hoofd? Ze maakte met tegenzin een afspraak, ze wist bijna zeker dat ze niets van deze mensen kon verwachten.

Het kan je allemaal gebeuren, een ongeluk en als er een kind bij betrokken is, is dat extra schrikken. Helder denken en juist handelen is zeer belangrijk. Niet iedereen zal helpen bij een ongeluk, niemand wil de schuld op zich laden of bezig zijn met zaken die hem eigenlijk niet aangaan. Heb je een ongeluk met derden en (blik)schade? Haal altijd de politie erbij.

Bijbelteksten:   Psalm 25
 

Overdenking zondag 24 september 2006 door Chandra

Verslaafd

Ze daalde af met de lift naar de benedenste verdieping. Het schoot door haar heen dat dat zeker de beste manier was om mensen binnen te houden ... De ruimte was schoon, steriel en efficiënt ingedeeld. Mensen liepen voorbij met mapjes en keken haar aan.
... Als ze maar niet denken dat ik ...
Ze meldde zich bij de receptie en wachtte. Een vrouw bood haar koffie aan maar ze weigerde, ze wilde zo snel mogelijk weg, niet geassocieerd worden met deze plek.

De deur zwaaide open en haar vriendin keek haar blij aan. Ze vielen elkaar in de armen. 'Wat fijn dat je me komt ophalen!' riep ze enthousiast. Ze kwam helder over en haar ogen hadden weer een zekere glans. 'Natuurlijk kom ik je halen en we gaan nu lekker lunchen.' Ze nam haar koffer over en ze begaven zich naar de uitgang.

Tijdens de lunch kreeg ze te horen dat mensen van alle rangen en standen verslaafd kunnen raken. Aan drank, drugs of medicijnen. Niet alleen de stumpers aan de onderkant van de samenleving maar mensen met werk, een gezin. Mensen die maatschappelijk gezien geslaagd lijken maar door de drank of drugs alles verloren zijn en leven zonder doel, zelfs zonder huis.

Haar vriendin was min of meer verslaafd geraakt aan de wijn door omstandigheden die ze niet meer de baas was. Ze was er op tijd bij geweest. Ze had uiterlijk niets verloren maar innerlijk was ze haar kompas kwijt. Nu kon ze langzaam de draad van haar leven weer oppakken.

Ze keken naar de passanten op straat, zoveel gezichten, zoveel geschiedenissen. Het uiterlijk verraadt niets over wat zich innerlijk afspeelt.

Er zijn momenten in het leven dat, meer mensen dan je denkt, grijpen naar een middel om de pijn en de teleurstellingen van het leven te dempen. 'Die mensen' zijn niet anders dan anderen. Vaak zijn het mensen met een geslaagd leven, maar door omstandigheden uit het verleden of het heden kan zelfs de sterkste boom geveld worden. Als u weer eens 'zo'n verslaafde' op straat tegenkomt, bedenk dan dat deze man of vrouw uw zuster, moeder, vriendin, buurvrouw, vriend, vader, broer of buurman had kunnen zijn. Verslaving is niet iets van een ander, het kan iedereen treffen.

Bijbelteksten: 1 Petrus 1:1-10, Efeziërs 1:13, 2 Korintiërs 7:1
 

Overdenking zondag 17 september 2006 door Chandra

Horen, zien, zwijgen

Ze luisterde naar wat haar vriendin te zeggen had, haar woorden klonken sussend door de hoorn. 'Je moet niet altijd je gelijk willen halen, dat kan je alleen maar nadelen brengen. Probeer de boel te sussen, dat is beter.' Ze wist dat haar vriendin het goed bedoelde, al heel lang kenden ze elkaar en ze waren er voor elkaar als er eens iets zinnigs geroepen moest worden. Maar nu vond ze dat wat haar vriendin aanraadde, onzin. Ze was teleurgesteld vanwege haar softe houding. Ze wisselden nog wat woorden uit en legden neer. Ze zette koffie en vleide zich in haar lievelingstoel de koffiegeur verspreidde een prettig aroma. Ze dacht na.

'Oh nee, daar heb je haar weer moet je iedereen tegen je in het harnas jagen, waarom  pak je het niet slimmer aan en negeer je deze situatie niet? Dat is beter. Je moet aan jezelf denken en rustig blijven.' Ze hoorde de woorden aan van haar andere vriendin die ook het goede met haar voor leek te hebben maar na het afscheid moest ze constateren dat ook deze vriendin te makkelijk haar kop in het zand stak. Ze dacht na over het vrouw zijn en vroeg zich af of vrouwen zich niet te makkelijk laten intimideren. En dat 'ze' bij moeilijke situaties of die nu op het werk of in relaties afspeelden, liever kozen voor de makkelijke weg. Simpelweg omdat vrouwen gevoeliger zijn van aard of niet geleerd is om voor zichzelf op te komen. Ze verbaasde zich over haar vriendinnen, was zij zo strijdbaar of waren zij te passief? En wat was de middenweg ...

Haar lief kwam binnen en ze sprak met hem. Hij hoorde haar aandachtig aan en woog haar woorden. 'Het is belangrijk om in deze situatie stappen te ondernemen, ik sta achter je.' Ze voelde zich opgelucht en sterk tegelijk. Het was goed om advies in te winnen maar misschien nog beter om bij jezelf te blijven.

Het kan in je leven gebeuren dat er tegenstand is, een overweldigende tegenstand. Het lijkt een onmogelijke situatie waarin je bent beland. Juist dan is het belangrijk om niet te bezwijken aan angst of makkelijke oplossingen die veel later leiden tot gevoelens van spijt of schuld. Soms moeten we zijn als een mak schaap dan weer als een brullende leeuw. Het leven is geen vlakke zee.

Bijbelteksten: Jeremia 9:23, Jesaja 11:1-9, Prediker 7:14-17, Psalm 71:19-20, Romeinen 3:24-26
 

Overdenking zondag 10 september 2006 door Chandra

Polarisatie

Ze keek naar de foto op de voorpagina van de krant en zag de blonde diva met een doornenkroon getooid op een zilveren kruis. 'Bekender dan God', stond er als onderschrift. Ze nam de woorden in zich op en moest denken aan het stof dat een artiest kon doen opwaaien. Een steenrijke artieste die juist door de controverse te zoeken, zo veel aandacht kreeg. Op haar kwam het leeg over, de statements van deze zangeres leken op luchtbellen die uiteenspatten op het zoete en meeslepende dansritme van haar muziek. Mensen maakten zich druk en protesteerden tegen haar act wat eigenlijk tot gevolg had dat de discussie werd aangewakkerd en er nog meer publiciteit kwam voor iets dat beter genegeerd had kunnen worden.

Ze dacht na over haar land en vroeg zich af of de verdraagzaamheid er nog wel was. Verschillende geloven of die nu gerelateerd waren aan een godsdienst of niet, eisten de aandacht. Het ene geloof heet politiek, het andere godsdienst en dan is er nog het geloof in macht, seks of geld. Elk mens heeft een 'geloof' maar geeft er anders uiting aan. Het ene geloof veroordeelt het andere, vaak zonder het fijne te weten. Ze had het zelf ondervonden. Geloven in Jezus riep bij sommige mensen associaties op met witte kniekousen, een zware bijbel, geen humor en een vroom gezicht. Als ze haar ontmoetten bleek het tegendeel het geval. Dat was blijkbaar de prijs die je ervoor betaalde ... En hoe vaak had zij zelf niet een vooroordeel?

Ze zag de blonde diva soepel bewegen op haar zorgeloze deuntjes. Ze zong een paar zinnen mee en realiseerde zich dat ze de vrouw op het scherm en haar motieven, helemaal niet kende.

Het is heel makkelijk en veilig om in hokjes te denken maar daarmee worden grenzen niet overschreden Vooroordelen liggen vaak ten grondslag aan onderlinge strijd. Het is een uitdaging om te luisteren voor het spreken. Om te zien wat feitelijk het geval is.

Bijbelteksten: Matteus 7:1-5, 1 Johannes 3 10-18, 1 Korintiers 2:10-16

 

Overdenking zondag 3 september 2006 door Chandra

Genieten

De stad was vol leven, mensen liepen langs en naast elkaar. Een lange rij van auto's stond stil bij het stoplicht. Een sensuele warmte vermengde zich met stemmen, kleuren, rumoer, blikken. De stad had haar sinds tijden niet zo goed gedaan. Ze liet zich meevoeren op het ritme en het geluid van de metropool. Het was alsof ze verwelkomd werd door een oude vriend die blij was haar na zo'n lange tijd weer in zijn armen te sluiten.

Ze slenterden langs grachten, pikten een terrasje, bezochten een mooie kerk. Genoten van de boeken die langs hun handen gleden en de geuren die opstoven uit luxe parfumflesjes. Ze werden verzadigd met nieuwe indrukken, creativiteit en activiteit. Ze kozen hun eigen tempo.

Langzaam viel het duister in. Mensen flaneerden, liepen restaurants binnen, gelach steeg op van het terras. De stad had zich vandaag van haar mooie kant laten zien. In haar hart borg ze al deze indrukken. Ze voelde zich levend en tot haar tenen verzadigd.

Het leven kent zoveel gezichten. De natuur, de stad, allebei hebben ze hun eigen charme, maar ze zijn onvergelijkbaar. Het genieten van wat het leven biedt, is een kunst. Een kunst die we mogen verstaan, aan onszelf verschuldigd zijn. Niet genieten, is niet leven.

Bijbelteksten: Deuteronomium 8:10, Prediker 3:12-13, Hooglied 6:2, 2 Timotheus. 2:6

 

Overdenking zondag 27 augustus 2006 door Chandra

Heimwee

Hij keek met zijn grote, bruine ogen over het water. Met zijn lenige lichaampje was hij al tien keer van de duikplank gedoken. Het water droop in kleine druppeltjes van zijn haar. Hij voelde de zon op zijn rug en hij keek naar een torretje dat aan de waterkant een gevecht aanging met een takje. De stem van zijn moeder stierf weg over het wateroppervlak. Ze lag op een zonnebed en sprak levendig met haar vriendin. Zijn vriendje kwam aanrennen ... 'Zullen we doen wie het langst onder water kan?' Ze sprongen weer in het water.

Onder water dacht hij opeens aan zijn vader die hij al twee weken niet had gesproken. Zijn vader was ook op vakantie, met iemand anders. Zijn ouders deelden de zorg met elkaar. Dan was hij bij zijn pa, dan weer bij zijn ma. Zijn vader was cool, hij kon heel goed voetballen en muziek maken. Ze waren vrienden. Waarom belde hij niet, wat had hij verkeerd gedaan? Hij kwam boven water en hapte naar lucht. 'Ik heb gewonnen', grijnsde hij breeduit. Zijn vriend kon niet zien dat er een traan over zijn wang weggleed.

Kinderen worden vaak in situaties geplaatst die volwassenen voor hen willen, ze hebben weinig keuze. Eigenlijk is een kind overgeleverd aan de goede wil van zijn verzorgers. Het is daarom weerloos en kwetsbaar. Een kind is een volwassene in wording en een volwassene draagt nog altijd het kind in zich. Laten we goed zijn voor kinderen, zodat hun innerlijke kind 'later' levend en ongeschonden mag blijven. 

Bijbelteksten: Matteus 18:2-5, Jezus Sirach 3:9, 4:10-19

 

Overdenking zondag 20 augustus 2006 door Chandra

Jaloezie

Er hing een gespannen stilte. Alle drie waren ze even met hun eigen gedachten. De een dacht aan haar vakantie die ze nog tegoed had. De ander keek verveeld naar haar koffie en vond het jammer om weer thuis te zijn. De derde kon alleen maar dromen van een vakantie.

'Dus dan gaan we na deze vakantie er nog een paar dagen tussenuit dat is wel heel lekker hoor.' Natuurlijk gunden ze haar deze verzetjes. Maar waarom kwam het zo verwend en vanzelfsprekend over ... Terwijl de een in haar gedachten de laatste euro's aan het tellen was, gaf de ander ze uit als water. Haar vriendin leek zo zelfgenoegzaam en vol van haar eigen leven. Nooit hoorde je haar klagen over geldgebrek, het leek haar altijd voor de wind te gaan.

De koffie daalde warm af naar haar maag en de woorden die ze hoorde, gleden langs haar af. Ze vond het warm en voelde een druppeltje zweet langs haar hals naar beneden parelen.

Ze liep terug naar haar auto en keek naar de kleding die in de winkels hing. Ze dacht na over een nieuwe jurk en een avondje uit. Dat moest even wachten, want ze was net terug van vakantie.

Jaloezie is een gif, blijf er niet in hangen. Het zegt natuurlijk ook iets over onszelf, waar staan we in ons leven en gunnen we anderen het geluk dat we onszelf ook gunnen ... En vooral, kunnen we tevreden zijn met wat het leven ons geeft, zonder direct meer te willen.

Bijbelteksten: Genesis 30:1 Exodus 20:17, Deuteronomium 7:25, Spreuken 21:26

Overdenking zondag 13 augustus 2006 door Chandra

Vriendin

Ze lachten heel wat af maar bespraken ook hun diepere gevoelens en gedachtes. Ze kenden elkaar al jaren, sinds de middelbare school. Er hing een ongedwongen vrolijkheid tussen hun, onbedaarlijk lachen om zichzelf, mensen en situaties vonden ze heerlijk. Ze waren types die niet elkaars deur plat liepen maar elkaar regelmatig zagen, zoals het uitkwam.

De jaren verstreken, hun levens namen verschillende wendingen. Ze waren getuigen van de liefdes die zich in elkaars leven ontwikkelden, tot bloei kwamen en de huwelijken die werden gesloten. De een kreeg kinderen de ander niet. Ook de dood liet zich snel kennen, leed dat binnensijpelde en een zekere glans wegnam van de dingen die eens zo vanzelfsprekend leken.

Het werd stiller. Ze zagen elkaar minder. Kinderen, de druk van werk en een gezin. Andere ideeën die niet meer gedeeld werden, brachten langzaam maar zeker een verwijdering teweeg. Ze keek naar de telefoon en bedacht hoe lang hadden ze elkaar niet meer gezien en gesproken? Ruim een jaar. Ze miste soms het contact maar realiseerde zich dat aan alles blijkbaar een einde komt. En waarom moest zij weer het initiatief nemen? Misschien liepen ze elkaar nog eens tegen het lijf, misschien ook niet.

Vriendschap is een illusie, klonk het eens in een populair liedje en soms lijkt dit ook zo. Een wijze zei eens dat je rijk bent als je in je leven een echte vriend hebt. Wat is vriendschap? Door dik en dun met elkaar door het leven gaan in goede en slechte tijden? Of heeft het meer te maken met een fase in je leven waarbij bepaalde mensen horen en andere mensen weer verdwijnen. Vriendschap is hoe dan ook kostbaar. Heb je een goede vriend? Wees er zuinig op.

Bijbelteksten: Spreuken 18:24, Spreuken 19:4, Spreuken 27:6, Jezus Sirach 6:7-8, 14
 

Overdenking zondag 6 augustus 2006 door Chandra

Retraite

Ze gingen weg met de regen als gezelschap. Op retraite, zonder dat dit een religieus doel had. In totale stilte zijn met jezelf en de natuur en dan kijken wat die stilte teweegbrengt. Vrede of juist niet? Misschien zouden bepaalde gedachtes en gevoelens de vrije loop krijgen. Waar in de drukte van het dagelijkse leven aan voorbij wordt gegaan. Een confrontatie met jezelf.

Geen televisie, geen radio, geen internet, geen krant, geen luxe. Totale eenvoud zonder pover te zijn. Een reiniging van de geest en het lichaam. Maar dan spontaan, zonder een doel na te streven. Ze hoefden niets te bereiken. Ze ervoeren dit als een uitdaging, een stap naar zichzelf. Ze namen een stuk chocola en genoten van de volle, pure smaak. Straks zou dat even tot het verleden behoren. De zon brak voorzichtig door de wolken.

We leven van ervaring naar ervaring. Vaak komen we er niet aan toe om stil te staan. Ook rust wordt geconsumeerd; even snel naar een kuuroord of een weekendje weg. Zelfs vakanties staan vaak bol van de activiteiten waar je moe van terugkomt. Stilte is een grote uitdaging, in de stilte kan je niet meer om jezelf en wat je werkelijk beweegt, heen.

Bijbelteksten: Marcus 1:12-13, Marcus 1:35, Johannes 4:1-13, Johannes 5:16

Overdenking zondag 30 juli 2006 door Chandra

Oorlog

Ze logde in op het internet en las de berichten over oorlog. De ene partij had een soldaat ontvoerd en de andere partij dwong met bommen de vrijlating van de soldaat af. De strijd werd steeds grimmiger over en weer volgden bombardementen en beschietingen; wegen, huizen en mensen werden vernietigd. Er kwamen e-mails binnen over vrede voor het beloofde land. Hoe moest ze daar op reageren ...

Een man kwam thuis en riep zijn zoon tot de orde. Er volgde harde woorden. De moeder van de jongen viel hem bij en er volgde een verhitte discussie. Er werd met deuren geslagen. De zoon startte zijn motor en reed de zon tegemoet. Morgen moest hij zich melden voor de dienstplicht en gaan vechten. Hij voelde zijn hart bij die gedachte ineenkrimpen. Een auto passeerde hem rakelings en hij slaakte een vloek. De chauffeur had hem niet gezien, die had ruzie met zijn vriendin die hij op dat moment mobiel belde ...

'Oorlog' is niet een slagveld ergens ver weg. Het vindt dagelijks plaats in gezinnen, binnen relaties of op het werk. Conflicten zijn er overal. Een oorlog met soldaten en wapens zijn een uiting en verplaatsing van de conflicten die er altijd al in en rond ons spelen. Oorlog en vrede beginnen in ons eigen hart.

Bijbelteksten: Psalm 37, Matteus 10:34-39, Marcus 9:50 Johannes 14:27
 

Overdenking zondag 23 juli 2006 door Chandra

Geslaagd!

De envelop op de tafel leek haar aan te staren. Ze kon 'm natuurlijk opendoen, maar daar had ze geen zin in. Ze ging koffie zetten en voelde haar hart sprongetjes maken. Als ze geslaagd was, dan had ze er weer een diploma bij, die gedachte gaf haar voldoening. Ze had er hard voor gewerkt. Als ze gezakt was dan betekende dat dat ze het examen weer over moest doen, ze voelde zich week worden. Daar had ze totaal geen zin in, maar dat zou toch moeten. Ze wilde dat papiertje hebben. Ze draaide om de envelop heen en opende haar e-mail. Een paar berichten bevestigden dat klasgenoten geslaagd waren. Dat was natuurlijk top.

De deur sloeg dicht en haar lief was thuis. Hij keek haar vragend aan. Ze wilde nu de envelop wel openmaken of kon hij dat niet even doen? Ze liep naar de keuken om koffie in te schenken en hoorde het papier van de envelop scheuren. Er volgde een geladen stilte. Ze draaide zich om en zag een grote glimlach om zijn mond, ze was geslaagd.

Als we naar een doel toe werken dan is het een diepe voldoening als we daarin slagen. We worden beloond voor onze inspanning. Maar kunnen we accepteren dat het leven ook bestaat uit 'falen' en vallen en dan weer opstaan. Dat is moeilijker maar het is wel de dagelijkse praktijk. Vallen en opstaan, winnen en verliezen. Het hoort er allemaal bij.

Bijbelteksten: Psalm 65, Matteus 10:39, Lucas 9:24-27, 1 Johannes 5:4-5

Overdenking zondag 16 juli 2006 door Chandra

Seks

Het was warm, hij was op weg naar huis en stond stil voor het stoplicht. Daar kwam ze aan; mooi lang haar dat golfde op haar rug, haar benen glansden als bronzen zuilen in de zon. Haar voeten staken verfijnd in hakjes die uitnodigend klikten op het asfalt. Hij leek in het geklikklak te horen: 'Volg me, neem me, ik ben gewillig.' Hij schudde de gedachte van zich af en draaide het volume van de muziek iets harder. Hij kon het toch niet laten om de vrouw na te kijken tot ze uit zicht was. Hij voelde het bloed sneller stromen. Hij trok op.

De muziek ontspande hem, het was zomer. Mensen liepen energieker, leken doelgerichter en toch heel ontspannen. Hij parkeerde voor een boodschap. In de reclamezuil op de stoep keek een jonge vrouw hem vanaf een poster verleidelijk aan. Het bikinitopje verhulde haar volle vormen nauwelijks, haar lippen waren vochtig en er speelde een glimlach om haar mond. De bikini stond haar fantastisch, zou zijn vrouw er ook in passen? Die gedachte trok hem terug in de realiteit. Zijn vrouw wachtte thuis op hem en was al in haar zevende maand, hij liep haastig verder.

Seks is mooi. Het is een cadeau binnen een goede relatie dat je steeds opnieuw samen uitpakt. Het vertegenwoordigt een zeer belangrijk aspect in het leven. Door seks ontstaat ook nieuw leven. In onze maatschappij wordt seks steeds meer een product; op televisie, internet en in bladen. De onschuld lijkt ver te zoeken. De openheid rond seksualiteit kan positief zijn maar het kan snel doorslaan naar grofheid, seksisme en vulgariteit.

Bijbelteksten: Genesis 2:21-25, Hooglied 1 en 2, Matteus 19:3-12 
 

Overdenking zondag 9 juli door Chandra
 

Natuurlijk

Ze liepen met een hoog tempo door de heuvels en zagen dieren voor zich; prachtige, bruine Hooglanders. Ze renden door het groen van de bomen dat hun voorzag van schaduw. De zon scheen genadeloos door het loof. Ze transpireerden en voelden het bloed door hun lichaam pulseren. Het zweet stroomde langs hun gezichten en rug. Dit voelde heel goed. Levend. Ze namen een slok water uit hun bidons en liepen door.

Ze kwamen langs het roerloze meer en ze stelde voor om verkoeling te zoeken. Ze ontdeden zich van hun loopschoenen en kleding en voelden de koelte van het meer dat hun lichamen omsloot. Ze moesten lachen, ze waren alleen en deelachtig aan de machtige natuur. Het gekwetter van watervogels echode over het wateroppervlak.

De natuur is sterker dan alles wat een mens kan maken en bedenken. We zijn zelf 'de natuur', levende organismes die zich kunnen verbinden met de schoonheid van een bos, het strand of de genegenheid voor dieren. Laten we zuinig zijn op de natuur.

Bijbelteksten: Genesis hoofdstukken 1, 2, 7 en 8.

 

 

 

 

Top