1 2 3 4 5

Mijn overdenkingen sluit ik altijd af met bijbelteksten die aansluiten op de overdenking.

Overdenking zondag 2 juli door Chandra

Vallen en opstaan

Hij zat achterop de fiets en keek naar de voorbijkomende auto'; rode, blauwe soms hele snelle, anderen reden trager. Voetgangers staken over met volle tassen of met een huppeldraf, snel tussen de auto's door. Het was warm. Opeens voelde hij dat er iets tegen hun aanreed met onverwachte snelheid. Hij zag nog het verschrikte gezicht van de vrouw op de fiets. En toen lag hij op de grond. Omstanders kwamen aangerend en hij zag zijn oma liggen met wat bloed op haar gezicht. Hij keek om zich heen en zag de voorover gebogen gezichten van mensen. 'Kun je opstaan, gaat het wel met je?' Hij voelde zijn tenen en vingers, zijn hoofd leek ook nog op zijn plaats te zitten en hij kon zijn naam zeggen. Hij stond op.

De ambulance was er snel en zijn oma en hij moesten even mee. Met oma ging het al beter maar toch moest ze onderzocht worden en een hechting krijgen. De mensen van de ambulance vroegen hem hoe hij heette en wat zijn leeftijd was. Hij kon de vragen beantwoorden. De mevrouw van de ambulance zei dat hij een paar engeltjes op zijn schouder had, want ondanks de harde val, mankeerde hij helemaal niets. Hij keek uit het raampje van de ambulance; auto's reden voorbij sommige snel andere langzaam.

Je kan je beschermd voelen op momenten dat je dat ook hard nodig hebt. Je valt maar staat wonder boven wonder toch weer op. Dat is wat ieder mens nodig heeft om vertrouwen in het leven te houden.

Bijbelteksten: Matteus 19:13-15, Johannes 5:10-15, Johannes 9:1-8, Romeinen 8:27-28

Overdenking zondag 25 juni  door Chandra

Zon

De pedalen van haar fiets roteerden snel onder haar voeten. 'Hup' een heuveltje af, bocht door, linksaf, rechtdoor. Ze suisde langs het landschap. Eerst sportvelden, toen villa's en daarna het duin. Ze rook de opwindende geur van zonnebrandolie, een geur die haar een onbezorgd en vrij gevoel gaf. Ze passeerde andere fietsers en keek omhoog. Door het bladerdak van de bomen reisde de zon met haar mee. Ze leek haar toe te lachen.

Ze leek boven zichzelf uitgetild te worden en een moment werd zij bevangen door puur geluk. Het leven leek opeens heel eenvoudig en ze vroeg zich af of dit de ware staat is van de mens; alleen de ervaring van dit moment. Zonder daaraan een conclusie te verbinden of dit te willen vasthouden.

Ze verminderde vaart en zette haar fiets weg. Ze liep langzaam naar het strand en zag de zonnestralen spelen met de golven in de branding.

Geluk is een relatief begrip. Toch kennen de meeste mensen dit gevoel van plotselinge euforie of diepe verbondenheid en tevredenheid met het bestaan. Dit gevoel is onafhankelijk van wie we zijn of wat we nastreven. Het herinnert ons aan de eenvoud en volheid van het leven.

Bijbelteksten: Prediker 3:1-15, Psalm 67, 117, Zacharia 9:16.

 

Overdenking zondag 11 juni  door Chandra

Verdriet

Ze boog zich naar de oude vrouw in de rolstoel. De vrouw zag er aangeslagen en verdrietig uit. Haar ogen waren vochtig en haar neus een beetje rood. Haar lichaam leek kleiner en magerder. Haar handen lagen in haar schoot en speelden met een papieren zakdoek. Ze leek verloren tussen al de mensen die haar omringden.

'Ik weet niet wat ik moet zeggen oma.' De vrouw keek naar haar op. 'Achtentwintig jaar waren we samen, hij was mijn trouwe partner. We deelden alles.' In haar woorden lagen wanhoop en grote liefde. Er sprak vertwijfeling uit haar houding, hoe moest ze nu verder? Ze hield de hand van de oude vrouw even vast en deelde haar verdriet. Kon zich heel goed voorstellen hoe zwaar dit afscheid moest zijn. En vroeg zich af of de ouderdom niet heel erg wreed is, door het verlies van gezondheid en dierbaren. Het wordt langzaam nacht.

Ze maakte zich los van het gezelschap en ging naar buiten. De zon scheen fel en leek zich nergens aan te storen. Een auto waar vrolijke muziek uit opsteeg, reed voorbij. De warmte deed haar goed. Het leven is zoals het is.

We maken allemaal dieptepunten en hoogtepunten mee in ons leven. Het is de kunst om dat te leren accepteren. Kunnen we gelijkmoedig blijven, ook als de omstandigheden totaal anders zijn dan we verwachten?

Bijbelteksten: Psalm 34:19, Jezus Sirach 7:34, 11:27-28, Jesaja 26:3-4

Heilige Geest

'De Heilige Geest zal u leiden in de beslissingen die u moet nemen.' Deze bemoedigende woorden werden gesproken en ieder ging weer zijn eigen weg. Naar huis, een wandeling maken of op bezoek bij familie of vrienden.

Hij liep door de straat en dacht nog na over de woorden die hij net had gehoord. Opeens werd zijn aandacht getrokken door een jongen die aan een fiets rammelde en probeerde het slot te forceren. Hij trok zijn conclusies en greep in.
'Wat moet dat daar!'
De jongen keek verschrikt op. 'Ikke ..., hij spreidde zijn vingers om te laten zien dat hij niets kwaad in de zin had.
Hij liep snel op de jongen toe en greep hem vast. 'Ik zag wel dat je aan die fiets zat, vertel op.' De jongen werd nu boos. 'Man, doe effe normaal ik ben mijn sleuteltje kwijt, en probeer mijn fiets open te krijgen! En laat me los, mijn pa komt komt er ook zo aan.'
Hij voelde zich warm worden en liet de jongen los. Een auto stopte en de vader van de jongen stapte uit.

Soms denken we te weten en staan we klaar met een oordeel over iets of iemand. Niet altijd onterecht en wat is er verkeerd aan elkaar terechtwijzen? Het vraagt wel een helder verstand en onderscheidingsvermogen om te zien wat is.

Bijbelteksten: 2 Corintiërs 1:22, Matteus 7:1-5, Johannes 7:39, Handelingen 2:1-5

Overdenking zondag 28 mei door Chandra

Da Vinci Code

Ze zaten met honderden anderen gefascineerd te kijken. Actie volgde op dialoog en omgekeerd. Intriges, het ontfutselen van een geheim dat een genootschap binnen de Katholieke Kerk al eeuwenlang verborgen wilde houden. De rol van de vrouw die door de eeuwen heen verworden was als dienster, volgster, heks of verleidster maar zelden als zelfstandig denkend wezen. Ook een erfenis van doctrines en geloof.

De film zette aan het denken, bracht gemengde gevoelens teweeg. Jezus zou vergoddelijkt zijn, dat zou zijn besloten door de verschillende christelijke sekten bij het uitermate belangrijke en historische concilie van Nicea in 325 na Christus. Voor die tijd was hij gewoon een sterfelijk mens met bijzondere gaven maar vooral met een heel bijzondere boodschap van liefde en waarheid.

De film was bijna afgelopen. Een van de spelers vroeg zich hardop af of in het mens zijn het goddelijke schuilging. Dat was mooi gezegd.

Hardop vragen stellen over bepaalde doctrines wordt in de kerk vaak gemeden. We nemen dingen aan en daarmee is de kous af. Het is 'gevaarlijk' om bepaalde vaststaande, bijbelse leerstellingen in twijfel te trekken. Is dat zo? Wordt God minder God als we kritischer zijn naar wat we zonder meer geloven? (voor meer info zie ook Davincicodefan van de RKK)

Bijbelse teksten: Johannes 1:1-14, Johannes 14:15-17,26, Jeremia 29:11-13

 

Overdenking zondag 21 mei door Chandra

Religieus

Hij zat tegenover haar, zijn blonde haar glansde in de zon. Zijn ogen lichtten blauw op. 'Ik voelde me diep verbonden met de mensheid, met alles om me heen, er kwam een gevoel van vreugde over me. Ik ervoer religiositeit zonder dit direct te koppelen aan God.'

Ze dacht na over die woorden, voelde zij zich nog spontaan in haar leven zonder dit meteen te koppelen aan haar geloof? Was haar geloof een gewoonte geworden? En was religiositeit juist niet iets wat je kon sturen door gedachtes hierover te vormen? Was God niet een groot mysterie en wilde de mens dit maar al te graag invulling geven door gevoelens van religiositeit te benoemen, in te kaderen en daarmee te ontdoen van elke spontane ervaring?  Was het proberen om God te benoemen niet het ontkrachten van de ervaring van God ...

We willen graag alles verklaren. Sommige mensen praten over God alsof die hun buurman/vrouw is. God staat dan in dienst van de mens en de mens heeft zijn God een plaats gegeven. Veilig gesteld en van elk mysterie ontdaan. Is religiositeit niet iets wat je niet altijd in woorden kan vatten? Doe je dat wel, dan ga je misschien voorbij aan de ervaring van heelheid, verbondenheid, geluk en vrede. 

Bijbelteksten: Psalm 24, Handeling 17:27-28 Jesaja 40:18,22-26
 

Overdenking zondag 14 mei door Chandra

Verwerken

Het was nog vroeg in de morgen en de zon scheen vaag door de wolken. Auto's reden langs of voor haar, ieder op weg naar zijn werk of een andere bestemming. Ze nam de bocht en dacht plotseling aan haar vader, die niet meer leefde. Een golf van verdriet steeg op uit haar buik en de tranen stroomden zonder ophouden over haar wangen. Ze voelde haar adem met stoten naar buiten komen en met uithalen gaf ze zich over aan dit intense gevoel van verdriet.

Ze liet haar vader er zijn. Dacht aan hem in al zijn facetten. Was ook zijn verdriet bewust. Het verdriet van een man die sommige dingen in zijn leven misschien anders had willen doen. Maar ook zijn liefde voor haar en de bewogenheid van zijn leven. Ze dankte hem hardop en dankte God en het hele universum voor het goede dat haar in haar leven was toegevallen. Ook al was er dat verdriet. Ze begreep dat ook dat een deel van haar leven was. Een onvermijdelijk feit.

Haar tranen droogden en de zon scheen nu aan de hemel. Haar stralen verwarmden haar gezicht. Ze haalde opgelucht adem en voelde zich als herboren. Een last was van haar schouders gevallen, haar verdriet had een plekje gekregen.

Rouw voltrekt zich in stadia en soms kan pijn zich pas jaren later ten volle manifesteren. Ren er niet voor weg, onderga het. Op die manier kunnen de dingen op zijn plaats vallen. En is er ruimte voor een nieuw begin.

Bijbelteksten: Psalm 34:19, Matteus 11:28-30, 1 Petrus 5:7, 1 Corintiërs 10:13
 

Overdenking zondag 7 mei door Chandra

Familie

Ze zaten rond de tafel, het klinken van glazen en het geroezemoes van stemmen vulden het restaurant. Ze keek om zich heen. De familie was bijeen. Iedereen leek wat onwennig en de onderlinge spanning was voelbaar.

Er werd wat oppervlakkige informatie uitgewisseld: 'Wat doe je nu en wat ga je doen? ... 'Oh, is zij weer zwanger?' ... 'Ja, wij gaan dit jaar ook naar Afrika'. En zo ging het de kring rond. Tot er weer een stilte viel. Er waren in het verleden woorden gevallen en irritaties geweest. Er was geen echte eenheid. Ieder ging zijn weg en natuurlijk zagen ze elkaar wel maar zoals nu, allemaal bij elkaar, kwam niet veel meer voor. Het vroeg zelfoverstijging. Was het mogelijk om pijnlijke momenten uit het verleden te laten rusten? Dat besluit kon nu genomen worden. En het leek of ieder voor zich daarover nadacht. Het was nu of nooit.

Er werd weer wat bijgeschonken en ontspannen gepraat. Er klonk een lach afgewisseld door een moment van stille verbroedering. Nu was het mogelijk om alles los te laten en er alleen maar voor en met elkaar te zijn.

Ze zeggen wel eens: 'Van je familie moet je het hebben'. En veel mensen hechten grote waarde aan hun familie. Ook als het contact door omstandigheden ernstig verstoord is . Zijn degenen die je familie noemt niet die mensen die moeite doen om elkaar te begrijpen? Als dat je eigen familie is dan bof je, als dat niet zo is dan kan je 'broeder' of 'zuster' misschien iemand zijn buiten die vertrouwde kring.

Bijbelteksten: Matteus 10:47-50, 1 Petrus 3:8-9, 1 Johannes 2:10-11,
1 Petrus 1:22.
 

Overdenking zondag 30 april door Chandra

Roddel

Het was een gezellige middag, ze was op bezoek bij een oude vriendin die ze al in tijden niet had gezien. Haar vriendin had een nieuw appartement betrokken en haar uitgenodigd te komen kijken. Ze namen een kop koffie en een stuk gebak en spraken over de dagelijkse dingen. Afgewisseld door een grapje en een ontspannen stilte.

Toen begon haar vriendin te praten over een gezamenlijke kennis. Die had zich niet positief uitgelaten over haar. Ze voelde zich warm worden en voor ze het wist, stroomde een woordvloed over haar lippen met harde maar ware uitspraken. Ze zou wel even iets rechtzetten over die 'kennis'. Ze voelde zich verontwaardigd. Haar vriendin bleef stil en leek zich van geen kwaad bewust. Ze namen een uur later afscheid.

Die avond in bed overdacht ze haar daad; ze had geroddeld! En ze kon zich niet voorstellen waarom ze zover was gekomen. Ze was uit haar tent gelokt door haar vriendin en waarom moest deze vriendin zonodig iets ten nadele van haar vertellen, maar dan via de mond van een derde? Was het wel waar wat ze had gezegd? Ze kon niet meer slapen. Ze besloot haar oude vriendin op afstand te houden en nam zich voor om zichzelf te beheersen. Ze haatte roddel en begreep dat je er, voordat je het wist, tot over je oren inzat. 

Roddel is kwaadspreken over een ander. Het is eigenlijk voor veel mensen het cement op het werk, tijdens een verjaardag of op de sportclub. De media spinnen garen bij roddel over sterren. Toch is roddelen niet goed te praten, hoe 'gewoon' mensen het ook vinden; het vergiftigt relaties en drijft mensen uiteen.

Bijbelteksten: Romeinen 3:13, Jacobus 1:26-27, Jacobus 3:1-12 Jacobus 4:11-12.

Overdenking zondag 23 april door Chandra

Mishandeling

Ze keek naar de arm van haar vriendin. Er waren blauwe plekken zichtbaar. Ze schrok. 'Waarom laat je dit toe?' Haar vriendin keek haar aan. 'De volgende keer gebeurt het niet meer. Dit was de laatste keer.'
'Dit zeg je al voor de derde keer en toch is het weer gebeurd, houd jezelf niet langer voor de gek.' Ze ging naar beneden om thee te zetten.

Ze bedacht hoeveel vrouwen er slachtoffer zijn van geestelijke of lichamelijke mishandeling binnen een relatie. Dit kan heel subtiel een relatie binnensijpelen. De vrouw verlegt langzaam haar grenzen, tot ze niet beter weet en gewend raakt aan de vernederingen. Of die nu geestelijk of lichamelijk zijn. Vaak maakt de man het weer goed met welgemeende excuses, maar het probleem is dan niet opgelost. Aan mishandeling ligt een persoonlijkheidstoornis ten grondslag. Zowel dader als slachtoffer houden elkaar vaak gevangen in een abnormale situatie. Alleen professionele hulp kan in sommige gevallen een oplossing bieden. 

Ze maakte zich los van haar gedachtes.

Dit had ze nooit van haar slimme en aantrekkelijke vriendin verwacht. Ze bad dat die haar vriend definitief de deur zou wijzen.

Mishandeling komt in alle lagen van de bevolking voor. Het is een middel om (on) macht uit te drukken. Er zijn instanties die vrouwen kunnen opvangen. Zoals het Blijf van mijn lijf huis. Laat mishandeling nooit toe. Doe desnoods aangifte bij de politie.

Bijbelteksten: 1 Petrus 3:7, 1 Petrus 4:15-16, Psalm 32:7, Jakobus 3:14-16
 

Overdenking zondag 16 april door Chandra

Vrijzinnig

Ze stond op een kruispunt; ze ging naar een gemeente waar haar hart niet meer lag. Dus besloot ze haar weg te gaan en andere gemeenten te bezoeken. Ze vond een vrijzinnige gemeente. Een club mensen die buiten hun eigen kerkmuren en tradities durfden te kijken zonder hun eigen geloof te verloochenen. Dit sprak haar aan. Ze meende dat juist het durven luisteren naar en uitwisselen met andersdenkenden of gelovigen veranderingen in de wereld teweegbrengt. Niet het afweren van anderen of het veroordelen van anderen.

Op een ochtend sprak een wetenschapper in de gemeente over Jezus en het verraad van Judas waardoor Jezus gearresteerd kon worden en aan het kruis kwam. Na de lezing mochten er vragen worden gesteld.

Een man uit het publiek vroeg de wetenschapper of hij niet besefte dat Jezus wist dat hij aan het kruis zou gaan en op die manier de verlossing zou brengen voor de wereld. De wetenschapper lachte minzaam net als een aantal aanwezigen in het publiek. Het verlossingsverhaal aan het kruis was volgens hem een verzinsel van hoge heren uit de vroege kerk. De man die de vraag stelde verstomde. Ze keek naar de wetenschapper en de man. Ze voelde wat de man voelde; Jezus werd opnieuw verraden.

Later besefte ze dat haar geloof niet het geloof van een ander hoeft te zijn, zelfs niet als diegene ook in Jezus zegt te geloven. Overal zijn mensen die anders denken, zelfs daar waar je het niet verwacht. Verdraagzaamheid was het woord dat vervolgens in haar opkwam.

Geloof is een woord wat heel veel inhoud. Vooral dat het een persoonlijk beleven is. Ontdoen we het christelijk geloof van een paar kernwaarden, dan wordt het een menselijk en intellectueel steekspel van woorden. Geloof betekent ook; niet alles weten maar wel vertrouwen.

Bijbelteksten:  Johannes 19:8-12, Johannes 20: 19-23, Handelingen 2:21-24, Romeinen 5: 8-11.

Overdenking zondag 9 april door Chandra

Muziek

Ze zette het volume iets harder en koesterde zich in de zon, die door de ramen naar binnen scheen. De muziek was dan weer opzwepend, troostend, prikkelend of rustgevend. Ze zag haar voeten op en neer wippen, meedeinend met het ritme. Een gevoel van voldoening kwam over haar. 

Ze zat op haar plek, met haar gedachtes en haar gevoel. De muziek gaf uiting aan al die verschillende gevoelsschakeringen van geluk, hoop, ontroering en avontuur. Ze bedacht dat muziek een van de grootste geschenken is, omdat muziek aanraakt en verwoordt wat leeft in het hart. Vrolijk zong ze mee.

Muziek is iets wonderlijks. Het kan helen, of een uitlaatklep zijn voor onze energie. Dansen op muziek draagt de danser mee. Luisteren naar muziek brengt de luisteraar in vervoering. Geniet want muziek kent geen maat dan die van blijdschap en vervulling.

Bijbelteksten: 1 Samuel 10:5-6, Psalmen 33:2-3, Efeziërs 5:19, Hebreeën 2:12

Overdenking zondag 2 april door Chandra

Geduld

Nog even tot tien tellen en rustig ademhalen. In gedachte riep ze de Heer aan. Om haar te helpen en te zegenen met rust en vrede. Haar man zat tegenover haar en uitte zijn ongenoegens over haar familie. Ze luisterde gelaten. Dit kende ze. Het klikte niet echt tussen hem en haar familie. En daar was nog steeds geen verandering in gekomen. Het leek eerder of die twee werelden nog verder uit elkaar lagen dan ooit.

Ze dacht na over alleen zijn. Niet getrouwd zijn. En dan ook geen gezeur meer met een man die niet met haar familie overweg kon en omgekeerd. Ze keek naar haar geliefde; 15 jaar kenden ze elkaar en hadden al veel hobbels genomen. Ze hield van hem, de liefde tussen hun was speciaal, intens, echt. Ze wist dat ze niet uit elkaar wilde, er moest een andere weg zijn. Haar man zweeg en ze zette koffie.

Een grap en een glimlach klaarden de lucht. Ook dit zouden ze wel weer overwinnen. Het was een kwestie van geduld.

Soms vechten we met situaties in ons leven waar we liever voor zouden weglopen. Een warm hart en een nuchtere kijk op de situatie bieden dan vaak uitkomst. Een gevecht is alleen de moeite waard als we weten waarvoor we vechten.

Bijbelteksten: 1 Thessalonicenzen 5:14, Kolossenzen 1:11-14, Jacobus 5:8

 

Overdenking zondag 26 maart door Chandra

Homo/Lesbo

'Ik zou het gewoon heel erg leuk vinden als je meegaat.' Haar vriendin keek haar vragend aan.
'Ik weet het niet, wat moet ik in een COC-café? Ik ben niet van de dames.'
Ze keken elkaar een moment aan.
'Goh, ik wist niet dat je zo homofoob was.' Ze las verontwaardiging in haar ogen.
'Ik ben niet homofoob anders zou ik toch niet met jou bevriend zijn?'
'Iemand die mij haar vriendin noemt, gaat niet moeilijk lopen doen over een drankje in een homo-café.'
'Weet je wat? Ik ga wel alleen.' Ze sloeg de deur achter zich dicht.

Er rust nog steeds een taboe op homofilie, ook in kerkelijke kringen. De bijbel spreekt niet positief over liefde tussen dezelfde seksen. Toch moeten we ons bedenken of we niet de, ongeveinsde, liefde voor moeten laten gaan op een oordeel. Ook mensen met een andere geaardheid of achtergrond zijn onze medemensen, broeder of zuster.
Ook zij kunnen God zoeken.

Bijbelteksten: Genesis 19:4-5, Matteus 7:1 Romeinen 1 26-27, Johannes 5:22, Johannes 7:24

 

Top